LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pābulātōrius

pābulātōrius (feminine pābulātōria, neuter pābulātōrium)
Classical[paː.bʊ.ɫaːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pa.bu.laˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveOf or for fodder.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepābulātōriuspābulātōriapābulātōrium
genitivepābulātōriīpābulātōriaepābulātōriī
dativepābulātōriōpābulātōriaepābulātōriō
accusativepābulātōriumpābulātōriampābulātōrium
ablativepābulātōriōpābulātōriāpābulātōriō
vocativepābulātōriepābulātōriapābulātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepābulātōriīpābulātōriaepābulātōria
genitivepābulātōriōrumpābulātōriārumpābulātōriōrum
dativepābulātōriīspābulātōriīspābulātōriīs
accusativepābulātōriōspābulātōriāspābulātōria
ablativepābulātōriīspābulātōriīspābulātōriīs
vocativepābulātōriīpābulātōriaepābulātōria

pābŭlātōrĭus, a, um, adj. pabulator,
I. of or for fodder: corbis, Col. 6, 3, 5; 11, 2, 99.

Origins

From pābulātor (“forager”), from pābulor (“to eat fodder, graze; forage”), from pābulum (“food, nourishment; fodder”).

Quick answers

What does pābulātōrius mean in Latin?
pābulātōrius, a adjective, means “Of or for fodder.”.
How do you pronounce pābulātōrius?
In classical Latin, [paː.bʊ.ɫaːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pa.bu.laˈtɔː.ri.us].