LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ōvicō

ōvicō (present infinitive ōvicāre, perfect active ōvicāvī, supine ōvicātum)
Classical[ˈoː.wɪ.koː]Ecclesiastical[ˈɔː.vi.ko]

Meaning

  1. rareto mix with the white of an egg

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōvicōōvicābamōvicābōōvicāvīōvicāveramōvicāverō
2nd sg.ōvicāsōvicābāsōvicābisōvicāvistīōvicāverāsōvicāveris
3rd sg.ōvicatōvicābatōvicābitōvicāvitōvicāveratōvicāverit
1st pl.ōvicāmusōvicābāmusōvicābimusōvicāvimusōvicāverāmusōvicāverimus
2nd pl.ōvicātisōvicābātisōvicābitisōvicāvistisōvicāverātisōvicāveritis
3rd pl.ōvicantōvicābantōvicābuntōvicāvērunt
ōvicāvēre
ōvicāverantōvicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōvicemōvicāremōvicāverimōvicāvissem
2nd sg.ōvicēsōvicārēsōvicāverīsōvicāvissēs
3rd sg.ōvicetōvicāretōvicāveritōvicāvisset
1st pl.ōvicēmusōvicārēmusōvicāverīmusōvicāvissēmus
2nd pl.ōvicētisōvicārētisōvicāverītisōvicāvissētis
3rd pl.ōvicentōvicārentōvicāverintōvicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ōvicorōvicābarōvicābor
2nd sg.ōvicāris
ōvicāre
ōvicābāris
ōvicābāre
ōvicāberis
ōvicābere
3rd sg.ōvicāturōvicābāturōvicābitur
1st pl.ōvicāmurōvicābāmurōvicābimur
2nd pl.ōvicāminīōvicābāminīōvicābiminī
3rd pl.ōvicanturōvicābanturōvicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ōvicerōvicārer
2nd sg.ōvicēris
ōvicēre
ōvicārēris
ōvicārēre
3rd sg.ōvicēturōvicārētur
1st pl.ōvicēmurōvicārēmur
2nd pl.ōvicēminīōvicārēminī
3rd pl.ōvicenturōvicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōvicāōvicāre
pres. 2nd pl.ōvicāteōvicāminī
fut. 2nd sg.ōvicātōōvicātor
fut. 3rd sg.ōvicātōōvicātor
fut. 2nd pl.ōvicātōte—
fut. 3rd pl.ōvicantōōvicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōvicāreōvicārī
perfect infinitiveōvicāvisseōvicātum esse
future infinitiveōvicātūrum esseōvicātum īrī
present participleōvicāns
ōvicante, ōvicantem, ōvicantēs, ōvicantī, ōvicantia, ōvicantibus, ōvicantis, ōvicantīs, ōvicantium
—
perfect participle—ōvicātus
ōvicāta, ōvicātā, ōvicātae, ōvicātam, ōvicātārum, ōvicātās, ōvicātī, ōvicātōrum, ōvicātōs
future participleōvicātūrus
ōvicātūra, ōvicātūrā, ōvicātūrae, ōvicātūram, ōvicātūrārum, ōvicātūrās, ōvicātūre, ōvicātūrī, ōvicātūrīs, ōvicātūrō, ōvicātūrōrum, ōvicātūrōs, ōvicātūrum
ōvicandus
gerundōvicandī, ōvicandō, ōvicandumsupineōvicātum, ōvicātū

ōvĭco, 1, v. a. ovum,
I. to mix with the white of an egg, Plin. Val. 1, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ew-der.?
  2. Proto-Indo-European*h₂éwis
  3. Proto-Indo-European*h₂ōwyóm
  4. Proto-Italic*ōw(j)om
  5. Latinōvicō

Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin ōvicō From ovum + -icō.

Quick answers

What does ōvicō mean in Latin?
ōvicō, a verb, means “to mix with the white of an egg”.
What are the principal parts of ōvicō?
ōvicō, ōvicāre, ōvicāvī, ōvicātum (first conjugation).
How do you pronounce ōvicō?
In classical Latin, [ˈoː.wɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔː.vi.ko].
Where does ōvicō come from?
Proto-Indo-European *h₂ew-der.? → Proto-Indo-European *h₂éwis → Proto-Indo-European *h₂ōwyóm → Proto-Italic *ōw(j)om → Latin ōvicō.