LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ōscillō

ōscillō (present infinitive ōscillāre, perfect active ōscillāvī, supine ōscillātum)
Classical[oːsˈkɪl.loː]Ecclesiastical[oʃˈʃil.lo]

Meaning

  1. to swing

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōscillōōscillābamōscillābōōscillāvīōscillāveramōscillāverō
2nd sg.ōscillāsōscillābāsōscillābisōscillāvistīōscillāverāsōscillāveris
3rd sg.ōscillatōscillābatōscillābitōscillāvitōscillāveratōscillāverit
1st pl.ōscillāmusōscillābāmusōscillābimusōscillāvimusōscillāverāmusōscillāverimus
2nd pl.ōscillātisōscillābātisōscillābitisōscillāvistisōscillāverātisōscillāveritis
3rd pl.ōscillantōscillābantōscillābuntōscillāvērunt
ōscillāvēre
ōscillāverantōscillāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōscillemōscillāremōscillāverimōscillāvissem
2nd sg.ōscillēsōscillārēsōscillāverīsōscillāvissēs
3rd sg.ōscilletōscillāretōscillāveritōscillāvisset
1st pl.ōscillēmusōscillārēmusōscillāverīmusōscillāvissēmus
2nd pl.ōscillētisōscillārētisōscillāverītisōscillāvissētis
3rd pl.ōscillentōscillārentōscillāverintōscillāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ōscillorōscillābarōscillābor
2nd sg.ōscillāris
ōscillāre
ōscillābāris
ōscillābāre
ōscillāberis
ōscillābere
3rd sg.ōscillāturōscillābāturōscillābitur
1st pl.ōscillāmurōscillābāmurōscillābimur
2nd pl.ōscillāminīōscillābāminīōscillābiminī
3rd pl.ōscillanturōscillābanturōscillābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ōscillerōscillārer
2nd sg.ōscillēris
ōscillēre
ōscillārēris
ōscillārēre
3rd sg.ōscillēturōscillārētur
1st pl.ōscillēmurōscillārēmur
2nd pl.ōscillēminīōscillārēminī
3rd pl.ōscillenturōscillārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōscillāōscillāre
pres. 2nd pl.ōscillāteōscillāminī
fut. 2nd sg.ōscillātōōscillātor
fut. 3rd sg.ōscillātōōscillātor
fut. 2nd pl.ōscillātōte—
fut. 3rd pl.ōscillantōōscillantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōscillāreōscillārī
perfect infinitiveōscillāvisseōscillātum esse
future infinitiveōscillātūrum esseōscillātum īrī
present participleōscillāns—
perfect participle—ōscillātus
future participleōscillātūrusōscillandus
gerundōscillandī, ōscillandō, ōscillandumsupineōscillātum, ōscillātū

oscillo, āre, v. n. 2. oscillum,
I. to swing, swing one's self: oscillum Santra dici ait, quod oscillent, id est inclinent, praecipitesque in os ferantur, Fest. p. 194, 9 and 10 Müll.—Pass.: osculor, Mythogr. Lat. 1, 19 fin.—Hence, oscillans, antis, P. a.; as subst., a swinger: oscillantes, ait Cornificius, ab eo, quod os celare soliti personis propter verecundiam, qui eo genere lusūs utebantur, Fest. p. 194 Müll.

Origins

See ōscillum (“swing”) for more.

Descendants
  • Catalanoscil·lar
  • Englishoscillate
  • Frenchosciller
  • Italianoscillare
  • Romanianoscila
  • Portugueseoscilar
  • Spanishoscilar
  • Galicianoscilar

Quick answers

What does ōscillō mean in Latin?
ōscillō, a verb, means “to swing”.
What are the principal parts of ōscillō?
ōscillō, ōscillāre, ōscillāvī, ōscillātum (first conjugation).
How do you pronounce ōscillō?
In classical Latin, [oːsˈkɪl.loː]; in ecclesiastical (church) Latin, [oʃˈʃil.lo].