noun · femininethird declension
ōrātrīx
ōrātrīx f (genitive ōrātrīcis, masculine ōrātor)
Classical[oːˈraː.triːks]Ecclesiastical[oˈraː.triks]
Meaning
- A female orator, a female speaker.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ōrātrīx | ōrātrīcēs |
| genitive | ōrātrīcis | ōrātrīcum |
| dative | ōrātrīcī | ōrātrīcibus |
| accusative | ōrātrīcem | ōrātrīcēs |
| ablative | ōrātrīce | ōrātrīcibus |
| vocative | ōrātrīx | ōrātrīcēs |
ōrātrix, īcis, f. id..
I. She that prays or beseeches, a female suppliant (rare but class.):
me oratricem haud sprevisti, Plaut. Mil. 4, 2, 80: pacis et foederis, * Cic. Rep. 2, 8, 14.—II. A transl. of ῥητορική, rhetoric, oratory, Quint. 2, 14, 1.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ōrātrīx īcis, f
orator, she that prays, a female suppliant: pacis et foederis.
Origins
From ōrō, ōrātum (“to orate”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).
Descendants
- Englishoratrix
- Frenchoratrice
- Italianoratrice
- Portugueseoradora
- Spanishoratriz
- Spanishoradora