LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

oppōnō

oppōnō (present infinitive oppōnere, perfect active opposuī or opposīvī, supine oppositum or oppostum)
Classical[ɔpˈpoː.noː]Ecclesiastical[opˈpɔː.no]

Meaning

  1. to set against
  2. to oppose, object

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.oppōnōoppōnēbamoppōnamopposuī
opposīvī
opposueram
opposīveram, opposīram
opposuerō
opposīverō, opposīrō
2nd sg.oppōnisoppōnēbāsoppōnēsopposuistī
opposīvistī, opposīstī
opposuerās
opposīverās, opposīrās
opposueris
opposīveris, opposīris
3rd sg.oppōnitoppōnēbatoppōnetopposuit
opposīvit, opposīt
opposuerat
opposīverat, opposīrat
opposuerit
opposīverit, opposīrit
1st pl.oppōnimusoppōnēbāmusoppōnēmusopposuimus
opposīvimus, opposīmus
opposuerāmus
opposīverāmus, opposīrāmus
opposuerimus
opposīverimus, opposīrimus
2nd pl.oppōnitisoppōnēbātisoppōnētisopposuistis
opposīvistis, opposīstis
opposuerātis
opposīverātis, opposīrātis
opposueritis
opposīveritis, opposīritis
3rd pl.oppōnuntoppōnēbantoppōnentopposuērunt
opposuēre, opposīvērunt, opposīrunt, opposīvēre
opposuerant
opposīverant, opposīrant
opposuerint
opposīverint, opposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.oppōnamoppōneremopposuerim
opposīverim, opposīrim
opposuissem
opposīvissem, opposīssem
2nd sg.oppōnāsoppōnerēsopposuerīs
opposīverīs, opposīrīs
opposuissēs
opposīvissēs, opposīssēs
3rd sg.oppōnatoppōneretopposuerit
opposīverit, opposīrit
opposuisset
opposīvisset, opposīsset
1st pl.oppōnāmusoppōnerēmusopposuerīmus
opposīverīmus, opposīrīmus
opposuissēmus
opposīvissēmus, opposīssēmus
2nd pl.oppōnātisoppōnerētisopposuerītis
opposīverītis, opposīrītis
opposuissētis
opposīvissētis, opposīssētis
3rd pl.oppōnantoppōnerentopposuerint
opposīverint, opposīrint
opposuissent
opposīvissent, opposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.oppōnoroppōnēbaroppōnar
2nd sg.oppōneris
oppōnere
oppōnēbāris
oppōnēbāre
oppōnēris
oppōnēre
3rd sg.oppōnituroppōnēbāturoppōnētur
1st pl.oppōnimuroppōnēbāmuroppōnēmur
2nd pl.oppōniminīoppōnēbāminīoppōnēminī
3rd pl.oppōnunturoppōnēbanturoppōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.oppōnaroppōnerer
2nd sg.oppōnāris
oppōnāre
oppōnerēris
oppōnerēre
3rd sg.oppōnāturoppōnerētur
1st pl.oppōnāmuroppōnerēmur
2nd pl.oppōnāminīoppōnerēminī
3rd pl.oppōnanturoppōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.oppōneoppōnere
pres. 2nd pl.oppōniteoppōniminī
fut. 2nd sg.oppōnitōoppōnitor
fut. 3rd sg.oppōnitōoppōnitor
fut. 2nd pl.oppōnitōte—
fut. 3rd pl.oppōnuntōoppōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoppōnereoppōnī
perfect infinitiveopposuisse
opposīvisse, opposīsse
oppositum esse
oppostum esse
future infinitiveoppositūrum esse
oppostūrum esse
oppositum īrī
oppostum īrī
present participleoppōnēns
oppōnente, oppōnentem, oppōnentēs, oppōnentī, oppōnentia, oppōnentibus, oppōnentis, oppōnentīs, oppōnentium
—
perfect participle—oppositus
oppostus
future participleoppositūrus
oppostūrus, oppositūra, oppositūrā, oppositūrae, oppositūram, oppositūrārum, oppositūrās, oppositūre, oppositūrī, oppositūrīs, oppositūrō, oppositūrōrum, oppositūrōs, oppositūrum
oppōnendus
oppōnundus, oppōnenda, oppōnendā, oppōnendae, oppōnendam, oppōnendārum, oppōnendās, oppōnende, oppōnendīs, oppōnendōrum, oppōnendōs
gerundoppōnendī, oppōnendō, oppōnendumsupineoppositum, oppositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

opponere alicui aliquid
to object, to adduce in contradiction.

oppōno (obp-), pŏsŭi (in Plaut pŏsīvi), sĭtum, 3 (
I. sync.: oppostus for oppositus, Lucr. 4, 150), v. a. ob-pono, to set or place against, to set or station before or opposite, to oppose (class., cf.: obicio, offero, adversor).
I. Lit.
A. In gen.: se venientibus in itinere, Caes. B. C 3, 30: huic equites, id. ib. 3, 75: turrim ad introitum portūs, id. ib. 3, 39: armatos homines ad omnes introitus. Cic. Caecin. 8, 27: Eumenem adversariis, Nep. Eum. 3, 2: (Hannibali) opposuit natura Alpemque nivemque, Juv 10, 152.—To place or put before, to hold before: ante oculos opposuit manum, Ov F. 4, 178: oculis manūs, id. ib. 3, 46: manum fronti, id. M. 2, 276: gallinae se opponant (pullis), Cic. N. D. 2, 52, 130: foramini oculos, to keep before the opening, Petr. 96: eos opponi omnibus contionibus auctores ad perniciem meam, represented, held up as, Cic. Sest. 19, 42: licet antestari? ego vero Oppono auriculam, offer, present, Hor. S. 1, 9, 76: oppositas habere fores, i. e. closed, Ov. H. 17, 8. —To apply, as a remedy: brassicam, Cato, R. R. 157.—
B. In partic., to set against as a pledge, to pledge, wager, mortgage: pono pallium: ille suum anulum opposivit, Plaut. Curc. 2, 3, 77: potes mutuam drachumam me dare? Ps. Vix hercle opino, etsi me opponam pignori, id. Ps. 1, 1, 84: ager oppositus est, pignori ob decem minas, Ter. Phorm. 4, 3, 56; Vulg. 2 Esdr. 5, 3.—So, with a play upon both meanings: villula nostra non ad Austri flatus opposita est, verum ad milia quindecim, mortgaged, Cat. 26, 1 sq. —
C. To expose, lay bare or open, abandon: opponere se periculis pro re publicā, Cic. Balb. 10, 26: Saguntinis pro nudatā moenibus patriā corpora opponentibus, Liv. 21, 8: nudatas radices hiberno frigori, Plin. 17, 28, 47, § 262.—
II. Trop.
A. In gen., to set before, bring forward, set before the eyes or mind, to oppose, adduce, allege: pericula intendantur, formidines opponantur, Cic. Quint. 14, 47: ut ante occupet (orator), quod videat opponi, id. Or. 40, 138; id. Top. 24, 92; 25, 96: auctoritatem suam, id. Ac. 2, 20, 64: his quattuor causis totidem medicinae opponuntur, id. de Or. 2, 83, 339: opposuisti semel Ciceronis nostri valetudinem: conticui, id. Q. Fr. 2, 8 (10), 1: muri causam, id. Off. 3, 10, 41.—
B. In partic.
1. To speak against, oppose, object, reply, adduce in contradiction: quid opponas, si negem, Cic. Phil. 2, 4, 8: non minorem auctoritatem, id. Ac. 2, 20, 6: iis opposuit sese Socrates, id. Brut. 8, 31: quid habes quod mihi opponas? id. Phil. 2, 4, 8 sq.: ut opponeret Stoicis, summum bonum esse frui iis rebus, id. Ac. 2, 42, 131.—
2. To set against, oppose, by way of comparison: multis secundis proeliis unum adversum, et id mediocre, opponerent, Caes. B. C. 3, 73; Phaedr. Epil. 2: rationibus labores, Cic. Rep. 1, 3, 4: quotiens quis dixerit, occidit Alexander Persarum multa milia, opponetur et Callisthenem, Sen. Q. N. 6, 23, 2; id. Ep. 117, 5; 118, 8 sq.; cf.: felicia tempora, quae te Moribus opponunt! Juv. 2, 39.—
C. Jusjurandum alicui, to impose an oath on one, Dig. 37, 14, 6.—Hence. oppŏsĭtus, a, um, P a., placed or standing against or opposite, lying over against, opposed to, opposite (class.): moles oppositae fluctibus, Cic. Off. 2, 4, 14: luna opposita soli, id. Div. 2, 6, 17: oppositam petens contra Zancleia saxa Rhegion, Ov. M. 14, 47.—Trop.: Narbo propugnaculum istis ipsis nationibus oppositum, Cic. Font. 1, 3.—
2. Subst.: oppŏsĭta, ōrum, n. plur., opposite, i. e. contradictory propositions, opposites (postclass.): opposita (ἀντικείμενα Graeci dicunt), Geil. 16, 8, 13.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin oppōnō From ob- (“against”) + pōnō (“put”).

Descendants
  • Catalanoposar
  • Englishopposefrom Old French opposer
  • Germanopponieren
  • Italianopporre
  • Portugueseopor
  • Romanianopune
  • Spanishoponer
  • Asturianoponer
  • Finnishopponoida
  • Galicianopoñer

Quick answers

What does oppōnō mean in Latin?
oppōnō, a verb, means “to set against; to oppose, object”.
What are the principal parts of oppōnō?
oppōnō, oppōnere, opposuī, oppositum (third conjugation).
How do you pronounce oppōnō?
In classical Latin, [ɔpˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [opˈpɔː.no].