adjectivefirst/second-declension adjective
opitulus
opitulus (feminine opitula, neuter opitulum)
Classical[ɔˈpɪ.tʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[oˈpiː.tu.lus]
Meaning
- adjectiveaid-bringing
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | opitulus | opitula | opitulum |
| genitive | opitulī | opitulae | opitulī |
| dative | opitulō | opitulae | opitulō |
| accusative | opitulum | opitulam | opitulum |
| ablative | opitulō | opitulā | opitulō |
| vocative | opitule | opitula | opitulum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | opitulī | opitulae | opitula |
| genitive | opitulōrum | opitulārum | opitulōrum |
| dative | opitulīs | opitulīs | opitulīs |
| accusative | opitulōs | opitulās | opitula |
| ablative | opitulīs | opitulīs | opitulīs |
| vocative | opitulī | opitulae | opitula |
ŏpĭtŭlus, i, m., v. opitulator.
Origins
From ops ("aid") and tulī, suppletive perfect of ferō ("to bring"). Compare opifer.