LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

officium

officium n (genitive officiī or officī)
Classical[ɔfˈfɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[ofˈfiː.t͡ʃi.um]
№ 607 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. neuterduty, service, office
    Exsecūtiō officiī plērumque certum suae ūtilitātis proximae sacrificium implicat.The performance of a duty usually involves a certain sacrifice of one's own immediate benefit.
    Atque nostrīs mīlitibus cunctantibus, māximē propter altitūdinem maris, quī decimae legiōnis aquilam ferēbat, contestātus deōs, ut ea rēs legiōnī fēlīciter ēvenīret: “Dēsilīte,” inquit, “mīlitēs, nisi vultis aquilam hostibus prōdere; ego certē meum reī pūblicae atque imperātōrī officium praestiterō!”And while our soldiers were hesitating [to attempt coming ashore], especially due to the depth of the sea, the man who carried the eagle of the Tenth Legion, after calling upon the gods to witness that the battle might turn out favorably for the legion, exclaimed: “Jump down, fellow soldiers, unless you wish to betray your eagle to the enemy; I, certainly, shall have done my duty to the republic and my commander!”c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.25
  2. figurativelyneuterobligation, an obligatory service, visit, or gesture
  3. neuterkindness, favor, courtesy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quod facere dēbēmus; officium cīvis.
officium -ī n — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Officium · Munus

Officium means an employment, as imposing a moral obligation, undertaken from conscientious feelings; munus, as imposing a political obligation, undertaken merely as a charge or office. Cic. Mur. 35. Hæc sunt officia necessariorum, commoda tenuiorum, munia candidatorum. (v. 352.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeofficiumofficia
genitiveofficiī
officī
officiōrum
dativeofficiōofficiīs
accusativeofficiumofficia
ablativeofficiōofficiīs
vocativeofficiumofficia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

officio suo fungi
to do one's duty.
ad officium redire
to return to one's duties.
ab officio discedere
to neglect one's duty.
de, ab officio decedere
to neglect one's duty.
ab officio abduci, avocari
to let oneself be perverted from one's duty.
contra officium est c. Inf.
it is a breach of duty to...
in aliquem officia conferre
to be courteous, obliging to some one.
aliquem in officio continere
to keep some one in subjection.
17 more phrases
in officio manere, permanere
to remain in subjection.
salvo officio (Off. 3. 1. 4)
without violating, neglecting one's duty.
omnes officii partes exsequi
to fulfil one's duty in every detail.
in officio manere (Att. 1. 3)
to remain faithful to one's duty.
officio suo deesse (Fam. 7. 3)
to neglect one's duty.
nullam officii partem deserere
to fulfil one's duty in every detail.
supremo officio in aliquem fungi
to perform the last rites for a person.
officium suum deserere, neglegere
to neglect one's duty.
litterae officii or humanitatis plenae
a most courteous letter.
diligentem esse in retinendis officiis
to be exact, punctual in the performance of one's duty.
aliquem officiis suis complecti, prosequi
to be courteous, obliging to some one.
officio suo satisfacere (Div. in Caec. 14. 47)
to do one's duty.
milites coercere et in officio continere (B. C. 1. 67. 4)
to keep good discipline amongst one's men.
multa et magna inter nos officia intercedunt (Fam. 13. 65)
we are united by many mutual obligations.
officium suum facere, servare, colere, tueri, exsequi, praestare
to do one's duty.
supremis officiis aliquem prosequi (vid sect. VI. 11., note Prosequi...)
to perform the last offices of affection.
aliquem ad officium (cf. sect. X. 7, note officium...) reducere (Nep. Dat. 2. 3)
to reduce a people to their former obedience.

offĭcĭum, ii, n. for opificium, opus and facio, qs. that which one does for another,
I. a service, whether of free will or of (external or moral) necessity (class.; cf.: studium, beneficium, meritum, munus).
I. A voluntary service, a kindness, favor, courtesy, rendered to one whose claim to it is recognized; while beneficium is a service rendered where there is no claim: officium esse filii, uxoris, earum personarum, quas necessitudo suscitat et ferre opem jubet, Sen. Ben. 3, 18, 1.
A. In gen.: altera sententia est, quae definit amicitiam paribus officiis ac voluntatibus, Cic. Lael. 16, 58: odiosum sane genus hominum officia exprobrantium, id. ib. 20, 71: nihil est vicissitudine studiorum officiorumque jucundius, id. ib. 14, 49: filicem cum officio vicini decidere, so as to do him a service, Col. 2, 14, 6: summo officio praeditus homo, exceedingly obliging, Cic. Verr. 2, 1, 51, § 135. —
B. In partic.
1. A ceremonial observance, ceremony, attendance (on a festive or solemn occasion; mostly post-Aug.): officio togae virilis interfui, Plin. Ep. 1, 9, 2: sine solenni officio, Suet. Claud. 2: per sollenne nuptiarum celeberrimo officio deductum ad se, id. Ner. 28; cf. id. Claud. 26: ad officium venire, id. Calig. 25: relicto statim novorum consulum officio, id. Caes. 50: in officio salutationis, id. Aug. 27: vitans praeter navigantium officia, id. Tib. 12: officia prosequentium, id. Caes. 71: quod supremis in matrem officiis defuisset, at the payment of the last offices, at the funeral, Tac. A. 5, 2: officium cras Primo sole mihi peragendum in valle Quirini, a ceremonial visit, Juv. 2, 133 sq.; 3, 239.—
2. In mal. part., compliance, favor, Prop. 3, 15, 24; Ov. Am. 1, 10, 46; 3, 7, 24; cf. virile, Theod. Prisc. 2, 11: puerile, Plaut. Cist. 4, 1, 5; Petr. 140.—
II. In gen., an obligatory service, an obligation, duty, function, part, office (so most freq. in prose and poetry of all periods): nulla vitae pars neque publicis neque privatis neque forensibus neque domesticis in rebus, neque si tecum agas quid, neque, si cum altero contrahas, vacare oflicio potest: in eoque et colendo sita vitae est honestas omnis et in neglegendo turpitudo, etc., Cic. Off. 1, 2, 4 sq.: perfectum officium rectum opinor vocemus, quod Graeci κατόρθωμα: hoc autem commune καθῆκον vocant, id. ib. 1, 3, 8; an id doles, quia illi suum officium non colunt, quom tu tuum facis? Plaut. Stich. 1, 1, 34; id. ib. 1, 1, 39; id. Pers. 4, 4, 66: meminisse officium suum, to remember one's duty, id. Trin. 3, 2, 71.—Also, subject., a sense of duty: si quis aegre ferat nihil in se esse virtutis, nihil officii, etc., Cic. Tusc. 4, 28, 61: quicquid in eum judicii officiique contuleris, id. Fam. 10, 1 fin.: intellegere, utrum apud eos pudor atque officium an timor valeret, Caes. B. G. 1, 40, 14: suum facere, to do one's duty, Ter. Ad. 1, 1, 44: omnibus officiis amicitiae servatis, observe all the obligations of friendship, Cic. Fam. 5, 17, 3: exsequi, id. Att. 3, 15, 4: fungi officio, id. Fam. 3, 8, 3: satisfacere officio, to perform, id. Div. in Caecil. 14, 47: officium suum deserere, to disregard one's duty, not perform it, id. Off. 1, 9, 28: discedere ab officio, id. ib. 1, 10, 32: deesse officio suo, id. Fam. 7, 3, 1: officii duxit, considered it his duty, Suet. Tib. 11.—Of animals: canes funguntur officiis luporum, act the part of, Auct. Her. 4, 34, 46.—Of things: neque pes neque mens satis suum officium facit, Ter. Eun. 4, 5, 3: officium corporis, the function or property of a body, Lucr. 1, 336 and 362.—
B. In partic.
1. Lit., an official duty, a service, employment, business (class.): toti officio maritimo M. Bibulus praepositus cuncta administrabat, naval service, Caes. B. C. 3, 5 fin.; 3, 8: celeriter equitatus ad cotidianum itineris officium revertitur, id. ib. 1, 80: confecto legationis officio, id. ib. 3, 103: destringor officio, Plin. Ep. 7, 15, 1: officium (scribae), Nep. Eum. 1, 5.—
2. Transf., an office, appointment (post-Aug.).
a. Laboriosissimum et maximum, office, Plin. Pan. 91: nova officia excogitavit, Suet. Aug. 37; cf.: novum officium instituit a voluptatibus, id. Tib. 42: obligationes, quae non propriis viribus consistunt, neque officio judicis, neque praetoris imperio neque legis potestate confirmantur, Dig. 44, 7, 27: qui ex officio pro aliis interveniunt, by virtue of their office, ib. 21, 1, 31, § 14: ministerii, Vulg. Exod. 28, 35: sacerdotum, id. Num. 7, 8.—
b. Transf., in concr.
(a). The officials or attendants on a magistrate = officialium corpus (post-class.): sub praetextu adventus officiorum vel militum, Dig. 1, 18, 6; 21, 2, 74: deponere aliquid apud officium, ib. 2, 4. 17: officia palatina, officers at the imperial court, Treb. Poll. Gall. 17, 8.—
(b). An office or court of a magistrate: ipse me Regulus convenit in praetoris officio, Plin. Ep. 1, 5, 11.

Origins

A contraction of opificium, an old derivative of ops, opis (“power, ability, resources”).

Descendants
  • Catalanofici
  • Frenchoffice
  • Englishofficefrom French office
  • Italianufficio
  • Italianuffizio
  • Portugueseofício
  • Romanianoficiu
  • Spanishoficio
  • Albanianofiq
  • Idooficofrom Esperanto ofico

In English words that came into English from officium

  • officeofficium
  • officialofficiālis
  • officerofficiarius
  • officiousofficiōsus
  • officiateofficiātus
  • officiantofficiāns
  • inofficiousinofficiōsus

Quick answers

What does officium mean in Latin?
officium, a noun, means “duty, service, office; obligation, an obligatory service, visit, or gesture; kindness, favor, courtesy”.
What is the genitive of officium?
The genitive singular is officiī. officium is neuter, second declension.
How do you pronounce officium?
In classical Latin, [ɔfˈfɪ.ki.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ofˈfiː.t͡ʃi.um].
Which English words come from officium?
English words that go back to Latin officium include office, official, officer, officious, officiant and inofficious.