adjectivefirst/second-declension adjective
officiōsus
officiōsus (feminine officiōsa, neuter officiōsum, comparative officiōsior, superlative officiōsissimus)
Classical[ɔf.fɪ.kiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[of.fi.t͡ʃiˈɔː.s̬us]
Meaning
- adjectiveattentive, dutiful, obliging
- adjectiveofficious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | officiōsus | officiōsa | officiōsum |
| genitive | officiōsī | officiōsae | officiōsī |
| dative | officiōsō | officiōsae | officiōsō |
| accusative | officiōsum | officiōsam | officiōsum |
| ablative | officiōsō | officiōsā | officiōsō |
| vocative | officiōse | officiōsa | officiōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | officiōsī | officiōsae | officiōsa |
| genitive | officiōsōrum | officiōsārum | officiōsōrum |
| dative | officiōsīs | officiōsīs | officiōsīs |
| accusative | officiōsōs | officiōsās | officiōsa |
| ablative | officiōsīs | officiōsīs | officiōsīs |
| vocative | officiōsī | officiōsae | officiōsa |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- officiosum esse in aliquem
- to be courteous, obliging to some one.
offĭcĭōsus, a, um, adj. officium.
I. Full of courtcousness or complaisance, obliging, ready to serve (esp. towards one's superiors; class.;
syn. studiosus): homo, Cic. Fam. 13, 21, 2: amicitia, id. Planc. 19, 46: sedulitas, Hor. Ep. 1, 7, 8: voluntas, Ov. P. 3, 2, 17.—Comp.: estne quisquam, qui tibi officiosior, liberaliorque videatur? Cic. Rosc. Com. 6, 18; id. Att. 13, 45, 3.—Sup.: officiosissima natio candidatorum, Cic. Pis. 23, 55; for which with summe: homines Lampsaceni summe in omnes cives Romanos officiosi, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63.—II. Dutiful, in accordance with duty:
dolor, Cic. Tusc. 3, 28, 70: labores, id. Mil. 5, 12: pietas, Sen. Ep. 99, 18.—B. Subst.: offĭcĭō-sus, i, m., an official or attendant at a bath, Petr. 92.—Hence, adv.: offĭcĭōsē, courteously, obligingly (class.):
officiose et amice factum, Cic. Lael. 20, 81: aliquid facere, Afran. ap. Charis. p. 247 P.: scribere, Cic. Att. 1, 20, 1.—Comp.: gratum etiam Pilia (fecit), sed illa officiosius, quod, etc., Cic. Att. 6, 1, 22.—Sup.: officiosissime venit ad me, Plin. Ep. 10, 21 (32) init.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
officiōsus adj. with comp. and sup.
officium, full of courtesy, complaisant, obliging, serviceable: homines in civīs: sedulitas, H.: voluntas, O.: tibi officiosior videri: officiosissima natio candidatorum.—Dutiful, obligatory: dolor: labores.
Origins
Latin officium Latin -ōsus Latin officiōsus From officium (“duty”) + -ōsus (“full of”).
Descendants
- Catalanoficiós
- Frenchofficieux
- Italianufficioso
- Portugueseoficioso
- Romanianoficios
- Spanishoficioso
- Galicianoficioso
In English words that came into English from officiōsus
- officiousofficiōsus
- inofficiousinofficiōsus