adjectivethird-declension two-termination adjective
ōdibilis
ōdibilis (neuter ōdibile)
Classical[oːˈdɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[oˈdiː.bi.lis]
Meaning
- two terminationodious, hateful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ōdibilis | ōdibilis | ōdibile |
| genitive | ōdibilis | ōdibilis | ōdibilis |
| dative | ōdibilī | ōdibilī | ōdibilī |
| accusative | ōdibilem | ōdibilem | ōdibile |
| ablative | ōdibilī | ōdibilī | ōdibilī |
| vocative | ōdibilis | ōdibilis | ōdibile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ōdibilēs | ōdibilēs | ōdibilia |
| genitive | ōdibilium | ōdibilium | ōdibilium |
| dative | ōdibilibus | ōdibilibus | ōdibilibus |
| accusative | ōdibilīs ōdibilēs | ōdibilīs ōdibilēs | ōdibilia |
| ablative | ōdibilibus | ōdibilibus | ōdibilibus |
| vocative | ōdibilēs | ōdibilēs | ōdibilia |
ŏdĭbĭlis, e, adj. odi,
I. that deserves to be hated, hateful, odious (ante- and post-class.), Poët. ap. Prisc. p. 709 P.:
improbitate ita odibilis, ut, etc., Lampr. Heliog. 18; Ambros. Ep. 33, 1: superbia, Vulg. Ecclus. 10, 7: qui procax est, id. ib. 20, 5: vita, id. 2 Macc. 6, 19: Deo, id. Rom. 1, 30.Origins
From ōdī (“to hate”) + -bilis.
Descendants
- Englishodible