noun · masculinesecond declension
octōvir
octōvir m (genitive octōvirī)
Classical[ɔkˈtoː.wɪr]Ecclesiastical[okˈtɔː.vir]
Meaning
- especiallypluraloctovir
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | octōvir | octōvirī |
| genitive | octōvirī | octōvirōrum |
| dative | octōvirō | octōvirīs |
| accusative | octōvirum | octōvirōs |
| ablative | octōvirō | octōvirīs |
| vocative | octōvir | octōvirī |
octo-vir, ĭri, m.,
I. a member of a council of eight (usually written VIII VIR), Inscr. Orell. 3658; 3699; 3963; 3966.
Origins
From octō (“eight”) + vir (“man”).