LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

occupātiō

occupātiō f (genitive occupātiōnis)
Classical[ɔk.kʊˈpaː.ti.oː]Ecclesiastical[ok.kuˈpat.t͡si.o]

Meaning

  1. seizing, occupying (taking possession)
  2. occupation, employment
  3. figurativelytrouble, unrest
  4. duty, obligation
    propter molestissimās occupātiōnēs meās, quibus sī mē relaxārō (nam ut plānē exsolvam nōn postulō), tē ipsum, quī multōs annōs nihil aliud commentāris, docēbō profectō quid sit hūmāniter vīvere.Due to my most troublesome duties which if I slacken (for to be loose of them entirely is more than I can ask), then, no question about it, I shall teach you the art of civilized living, to which you have been giving your undivided attention for years!62 BCE – 43 BCE, Cicero, Epistulae ad familiares

Latīnē defined in Latin in our graded readers

negōtium tempus occupāns
occupātiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 4

Declension

declension
formsingularplural
nominativeoccupātiōoccupātiōnēs
genitiveoccupātiōnisoccupātiōnum
dativeoccupātiōnīoccupātiōnibus
accusativeoccupātiōnemoccupātiōnēs
ablativeoccupātiōneoccupātiōnibus
vocativeoccupātiōoccupātiōnēs

occŭpātĭo, ōnis, f. occupo,
I. a taking possession of a thing; a seizing, occupying (class.).
I. Lit. (very rare): fori, Cic. Dom. 3: vetus, a taking possession, seizure, id. Off. 1, 7, 21.—
II. Transf.
A. Rhet. t. t.: ante occupatio, an anticipation of an opponent's objections, Cic. de Or. 3, 53, 205 (but in Auct. Her. 4, 27, 37, the true reading is occultatio, q. v.).—
B. A business, employment, occupation (the usual meaning, esp. of public service; cf. studium): in maximis occupationibus tuis numquam intermittis studia doctrinae, Cic. Or. 10, 34: maximis occupationibus distinebar, id. Fam. 12, 30, 2: nullis occupationibus inplicatus, id. N. D. 1, 19, 51: ille aut occupatione aut difficultate tardior tibi erit visus, id. Fam. 7, 17, 2: ab omni occupatione se expedire, id. Att. 3, 20, 2: relaxare se occupatione, id. ib. 16, 16, 2.—With gen.: neque has tantularum rerum occupationes sibi Britanniae anteponendas judicabat, engaging in such trivial affairs, Caes. B. G. 4, 22.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin occupātiō From occupō + -tiō.

Descendants
  • Catalanocupació
  • Englishoccupationfrom Middle French occupation
  • Frenchoccupationfrom Middle French occupation
  • Romanianocupațiefrom Middle French occupation
  • GermanOkkupation
  • Italianoccupazione
  • Portugueseocupação
  • Spanishocupación
  • Estonianokupatsioon
  • Polishokupacjafrom Middle French occupation

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does occupātiō mean in Latin?
occupātiō, a noun, means “seizing, occupying (taking possession); occupation, employment; trouble, unrest”.
What is the genitive of occupātiō?
The genitive singular is occupātiōnis. occupātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce occupātiō?
In classical Latin, [ɔk.kʊˈpaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ok.kuˈpat.t͡si.o].