LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

occipiō

occipiō (present infinitive occipere, perfect active occēpī, supine occeptum)
Classical[ɔkˈkɪ.pi.oː]Ecclesiastical[otˈt͡ʃiː.pi.o]

Meaning

  1. to begin, start, commence

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.occipiōoccipiēbamoccipiamoccēpīoccēperamoccēperō
2nd sg.occipisoccipiēbāsoccipiēsoccēpistīoccēperāsoccēperis
3rd sg.occipitoccipiēbatoccipietoccēpitoccēperatoccēperit
1st pl.occipimusoccipiēbāmusoccipiēmusoccēpimusoccēperāmusoccēperimus
2nd pl.occipitisoccipiēbātisoccipiētisoccēpistisoccēperātisoccēperitis
3rd pl.occipiuntoccipiēbantoccipientoccēpērunt
occēpēre
occēperantoccēperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.occipiamocciperemoccēperimoccēpissem
2nd sg.occipiāsocciperēsoccēperīsoccēpissēs
3rd sg.occipiatocciperetoccēperitoccēpisset
1st pl.occipiāmusocciperēmusoccēperīmusoccēpissēmus
2nd pl.occipiātisocciperētisoccēperītisoccēpissētis
3rd pl.occipiantocciperentoccēperintoccēpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.occipioroccipiēbaroccipiar
2nd sg.occiperis
occipere
occipiēbāris
occipiēbāre
occipiēris
occipiēre
3rd sg.occipituroccipiēbāturoccipiētur
1st pl.occipimuroccipiēbāmuroccipiēmur
2nd pl.occipiminīoccipiēbāminīoccipiēminī
3rd pl.occipiunturoccipiēbanturoccipientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.occipiarocciperer
2nd sg.occipiāris
occipiāre
occiperēris
occiperēre
3rd sg.occipiāturocciperētur
1st pl.occipiāmurocciperēmur
2nd pl.occipiāminīocciperēminī
3rd pl.occipianturocciperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.occipeoccipere
pres. 2nd pl.occipiteoccipiminī
fut. 2nd sg.occipitōoccipitor
fut. 3rd sg.occipitōoccipitor
fut. 2nd pl.occipitōte—
fut. 3rd pl.occipiuntōoccipiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoccipereoccipī
perfect infinitiveoccēpisseocceptum esse
future infinitiveocceptūrum esseocceptum īrī
present participleoccipiēns—
perfect participle—occeptus
occepta, occeptā, occeptae, occeptam, occeptārum, occeptās, occepte, occeptī, occeptīs, occeptōrum, occeptōs
future participleocceptūrus
occeptūra, occeptūrā, occeptūrae, occeptūram, occeptūrārum, occeptūrās, occeptūre, occeptūrī, occeptūrīs, occeptūrō, occeptūrōrum, occeptūrōs, occeptūrum
occipiendus
occipiundus, occipienda, occipiendā, occipiendae, occipiendam, occipiendārum, occipiendās, occipiende, occipiendīs, occipiendōrum, occipiendōs
gerundoccipiendī, occipiendō, occipiendumsupineocceptum, occeptū

occĭpĭo, cēpi (coepi), eptum, 3 (
I. fut. perf. occepso for occepero, Plaut. Am. 2, 2, 41; id. Cas. 5, 4, 22: occepsit for occeperit, id. As. 4, 1, 49), v. a. and n. ob-capio, to begin, commence any thing (not in Cic. or Cæs.).
I. Act.: nunc quod occepi, obsonatum pergam, Plaut. Mil. 3, 1, 154: cantationem, id. Stich. 5, 5, 19: quaestum, Ter. And. 1, 1, 52: sermonem cum aliquo, id. Eun. 4, 1, 8: magistratum, to enter upon, Tac. A. 3, 2; 6, 45; Liv. 3, 19; 4, 37.—Pass.: istuc quicquid est, quā hoc occeptum est causā, loquere, Ter. Heaut. 4, 1, 36; Plaut. Ps. 4, 1, 49.—
(b). With inf.: ne aliam rem occipiat loqui, Plaut. Trin. 4, 3, 35: agere armentum, Liv. 1, 7: concubia vexillum flagitare occipiunt, Tac. A. 1, 39; id. H. 2, 16.—Pass.: (fabula) occepta est agi, Ter. Eun. prol. 22.—
II. Neutr., to begin, commence.
A. In gen.: a meridie nebula occipiebat, Liv. 29, 27, 6 Hertz (Weissenb. excepit): modo dolores occipiunt primulum, Ter. Ad. 3, 1, 2: hiems, Tac. A. 12, 12: juventas occipit puero, Lucr. 5, 889.—
B. Esp., in formula, ita ut occepi, in resuming a discourse or topic after an interruption: ita ut occepi, si animum advortas, dicam, Plaut. Trin. 4, 2, 52 Brix ad loc.; id. Stich. 4, 2, 1; id. Curc. 1, 1, 43 al.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin occipiō From ob- + capiō.

Quick answers

What does occipiō mean in Latin?
occipiō, a verb, means “to begin, start, commence”.
What are the principal parts of occipiō?
occipiō, occipere, occēpī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce occipiō?
In classical Latin, [ɔkˈkɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [otˈt͡ʃiː.pi.o].