verbthird (-iō variant) conjugation
occipiō
occipiō (present infinitive occipere, perfect active occēpī, supine occeptum)
Classical[ɔkˈkɪ.pi.oː]Ecclesiastical[otˈt͡ʃiː.pi.o]
Meaning
- to begin, start, commence
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occipiō | occipiēbam | occipiam | occēpī | occēperam | occēperō |
| 2nd sg. | occipis | occipiēbās | occipiēs | occēpistī | occēperās | occēperis |
| 3rd sg. | occipit | occipiēbat | occipiet | occēpit | occēperat | occēperit |
| 1st pl. | occipimus | occipiēbāmus | occipiēmus | occēpimus | occēperāmus | occēperimus |
| 2nd pl. | occipitis | occipiēbātis | occipiētis | occēpistis | occēperātis | occēperitis |
| 3rd pl. | occipiunt | occipiēbant | occipient | occēpērunt occēpēre | occēperant | occēperint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occipiam | occiperem | occēperim | occēpissem |
| 2nd sg. | occipiās | occiperēs | occēperīs | occēpissēs |
| 3rd sg. | occipiat | occiperet | occēperit | occēpisset |
| 1st pl. | occipiāmus | occiperēmus | occēperīmus | occēpissēmus |
| 2nd pl. | occipiātis | occiperētis | occēperītis | occēpissētis |
| 3rd pl. | occipiant | occiperent | occēperint | occēpissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | occipior | occipiēbar | occipiar |
| 2nd sg. | occiperis occipere | occipiēbāris occipiēbāre | occipiēris occipiēre |
| 3rd sg. | occipitur | occipiēbātur | occipiētur |
| 1st pl. | occipimur | occipiēbāmur | occipiēmur |
| 2nd pl. | occipiminī | occipiēbāminī | occipiēminī |
| 3rd pl. | occipiuntur | occipiēbantur | occipientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | occipiar | occiperer |
| 2nd sg. | occipiāris occipiāre | occiperēris occiperēre |
| 3rd sg. | occipiātur | occiperētur |
| 1st pl. | occipiāmur | occiperēmur |
| 2nd pl. | occipiāminī | occiperēminī |
| 3rd pl. | occipiantur | occiperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | occipe | occipere |
| pres. 2nd pl. | occipite | occipiminī |
| fut. 2nd sg. | occipitō | occipitor |
| fut. 3rd sg. | occipitō | occipitor |
| fut. 2nd pl. | occipitōte | — |
| fut. 3rd pl. | occipiuntō | occipiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | occipere | occipī |
| perfect infinitive | occēpisse | occeptum esse |
| future infinitive | occeptūrum esse | occeptum īrī |
| present participle | occipiēns | — |
| perfect participle | — | occeptus occepta, occeptā, occeptae, occeptam, occeptārum, occeptās, occepte, occeptī, occeptīs, occeptōrum, occeptōs |
| future participle | occeptūrus occeptūra, occeptūrā, occeptūrae, occeptūram, occeptūrārum, occeptūrās, occeptūre, occeptūrī, occeptūrīs, occeptūrō, occeptūrōrum, occeptūrōs, occeptūrum | occipiendus occipiundus, occipienda, occipiendā, occipiendae, occipiendam, occipiendārum, occipiendās, occipiende, occipiendīs, occipiendōrum, occipiendōs |
gerundoccipiendī, occipiendō, occipiendumsupineocceptum, occeptū
occĭpĭo, cēpi (coepi), eptum, 3 (
I. fut. perf. occepso for occepero, Plaut. Am. 2, 2, 41; id. Cas. 5, 4, 22:
occepsit for occeperit, id. As. 4, 1, 49), v. a. and n. ob-capio, to begin, commence any thing (not in Cic. or Cæs.). I. Act.:
nunc quod occepi, obsonatum pergam, Plaut. Mil. 3, 1, 154: cantationem, id. Stich. 5, 5, 19: quaestum, Ter. And. 1, 1, 52: sermonem cum aliquo, id. Eun. 4, 1, 8: magistratum, to enter upon, Tac. A. 3, 2; 6, 45; Liv. 3, 19; 4, 37.—Pass.: istuc quicquid est, quā hoc occeptum est causā, loquere, Ter. Heaut. 4, 1, 36; Plaut. Ps. 4, 1, 49.—(b). With inf.:
ne aliam rem occipiat loqui, Plaut. Trin. 4, 3, 35: agere armentum, Liv. 1, 7: concubia vexillum flagitare occipiunt, Tac. A. 1, 39; id. H. 2, 16.—Pass.: (fabula) occepta est agi, Ter. Eun. prol. 22.—II. Neutr., to begin, commence.
A. In gen.:
a meridie nebula occipiebat, Liv. 29, 27, 6 Hertz (Weissenb. excepit): modo dolores occipiunt primulum, Ter. Ad. 3, 1, 2: hiems, Tac. A. 12, 12: juventas occipit puero, Lucr. 5, 889.—B. Esp., in formula, ita ut occepi, in resuming a discourse or topic after an interruption:
ita ut occepi, si animum advortas, dicam, Plaut. Trin. 4, 2, 52 Brix ad loc.; id. Stich. 4, 2, 1; id. Curc. 1, 1, 43 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
occipiō cēpī (not coepī), eptus, ere
ob+capio, to begin, commence: dolores occipiunt, T.: a meridie nebula occepit, L.: quaestum, T.: magistratum, enter upon, L.: mecum cogitare, T.: agere armentum, L.: (fabula) occeptast agi, T.
Origins
Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin occipiō From ob- + capiō.