verbthird conjugation, no passive
occanō
occanō (present infinitive occanere, perfect active occanuī or occecinī, supine occentum)
Classical[ˈɔk.ka.noː]Ecclesiastical[ˈɔk.ka.no]
Meaning
- intransitiveto sound
tum Sentius occanere cornua tubasque[…]iussit
c. 117 CE, Tacitus, Annales 2.81
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occanō | occanēbam | occanam | occanuī occecinī | occanueram occecineram | occanuerō occecinerō |
| 2nd sg. | occanis | occanēbās | occanēs | occanuistī occecinistī | occanuerās occecinerās | occanueris occecineris |
| 3rd sg. | occanit | occanēbat | occanet | occanuit occecinit | occanuerat occecinerat | occanuerit occecinerit |
| 1st pl. | occanimus | occanēbāmus | occanēmus | occanuimus occecinimus | occanuerāmus occecinerāmus | occanuerimus occecinerimus |
| 2nd pl. | occanitis | occanēbātis | occanētis | occanuistis occecinistis | occanuerātis occecinerātis | occanueritis occecineritis |
| 3rd pl. | occanunt | occanēbant | occanent | occanuērunt occanuēre, occecinērunt, occecinēre | occanuerant occecinerant | occanuerint occecinerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occanam | occanerem | occanuerim occecinerim | occanuissem occecinissem |
| 2nd sg. | occanās | occanerēs | occanuerīs occecinerīs | occanuissēs occecinissēs |
| 3rd sg. | occanat | occaneret | occanuerit occecinerit | occanuisset occecinisset |
| 1st pl. | occanāmus | occanerēmus | occanuerīmus occecinerīmus | occanuissēmus occecinissēmus |
| 2nd pl. | occanātis | occanerētis | occanuerītis occecinerītis | occanuissētis occecinissētis |
| 3rd pl. | occanant | occanerent | occanuerint occecinerint | occanuissent occecinissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | occanor | occanēbar | occanar |
| 2nd sg. | occaneris occanere | occanēbāris occanēbāre | occanēris occanēre |
| 3rd sg. | occanitur | occanēbātur | occanētur |
| 1st pl. | occanimur | occanēbāmur | occanēmur |
| 2nd pl. | occaniminī | occanēbāminī | occanēminī |
| 3rd pl. | occanuntur | occanēbantur | occanentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | occanar | occanerer |
| 2nd sg. | occanāris occanāre | occanerēris occanerēre |
| 3rd sg. | occanātur | occanerētur |
| 1st pl. | occanāmur | occanerēmur |
| 2nd pl. | occanāminī | occanerēminī |
| 3rd pl. | occanantur | occanerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | occane | occanere |
| pres. 2nd pl. | occanite | occaniminī |
| fut. 2nd sg. | occanitō | occanitor |
| fut. 3rd sg. | occanitō | occanitor |
| fut. 2nd pl. | occanitōte | — |
| fut. 3rd pl. | occanuntō | occanuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | occanere | occanī |
| perfect infinitive | occanuisse occecinisse | occentum esse |
| future infinitive | occentūrum esse | occentum īrī |
| present participle | occanēns | — |
| perfect participle | — | occentus |
| future participle | occentūrus | occanendus occanundus |
gerundoccanendī, occanendō, occanendumsupineoccentum, occentū
oc-căno (obc-), ui, 3, v. n., milit.,
I. to blow. sound a wind instrument (very rare; not in Cic. or Cæs.): cornicines occanuere, Sall. Fragm. ap. Diom. p. 370 P. (Hist. 1, 71):
tum Sentius occanere cornua jussit, Tac. A. 2, 81; v. occino.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
occanō uī, ere
ob+cano, to blow into, play upon: cornua tubasque, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Latin occanō From ob- + canō (“to sing, play, blow”). Doublet of occinō.