verbfirst conjugation
obturbō
obturbō (present infinitive obturbāre, perfect active obturbāvī, supine obturbātum)
Classical[ɔpˈtʊr.boː]Ecclesiastical[obˈtur.bo]
Meaning
- to stir up, disturb, make turbid
- to confuse, throw into disorder
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obturbō | obturbābam | obturbābō | obturbāvī | obturbāveram | obturbāverō obturbārō |
| 2nd sg. | obturbās | obturbābās | obturbābis | obturbāvistī obturbāstī | obturbāverās obturbārās | obturbāveris |
| 3rd sg. | obturbat | obturbābat | obturbābit | obturbāvit | obturbāverat obturbārat | obturbāverit obturbārit |
| 1st pl. | obturbāmus | obturbābāmus | obturbābimus | obturbāvimus | obturbāverāmus | obturbāverimus obturbārimus |
| 2nd pl. | obturbātis | obturbābātis | obturbābitis | obturbāvistis obturbāstis | obturbāverātis obturbārātis | obturbāveritis obturbāritis |
| 3rd pl. | obturbant | obturbābant | obturbābunt | obturbāvērunt obturbāvēre, obturbārunt | obturbāverant obturbārant | obturbāverint obturbārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obturbem | obturbārem | obturbāverim obturbārim | obturbāvissem obturbāssem |
| 2nd sg. | obturbēs | obturbārēs | obturbāverīs | obturbāvissēs obturbāssēs |
| 3rd sg. | obturbet | obturbāret | obturbāverit obturbārit | obturbāvisset obturbāsset |
| 1st pl. | obturbēmus | obturbārēmus | obturbāverīmus obturbārīmus | obturbāvissēmus obturbāssēmus |
| 2nd pl. | obturbētis | obturbārētis | obturbāverītis obturbārītis | obturbāvissētis obturbāssētis |
| 3rd pl. | obturbent | obturbārent | obturbāverint obturbārint | obturbāvissent obturbāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obturbor | obturbābar | obturbābor |
| 2nd sg. | obturbāris obturbāre | obturbābāris obturbābāre | obturbāberis obturbābere |
| 3rd sg. | obturbātur | obturbābātur | obturbābitur |
| 1st pl. | obturbāmur | obturbābāmur | obturbābimur |
| 2nd pl. | obturbāminī | obturbābāminī | obturbābiminī |
| 3rd pl. | obturbantur | obturbābantur | obturbābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obturber | obturbārer |
| 2nd sg. | obturbēris obturbēre | obturbārēris obturbārēre |
| 3rd sg. | obturbētur | obturbārētur |
| 1st pl. | obturbēmur | obturbārēmur |
| 2nd pl. | obturbēminī | obturbārēminī |
| 3rd pl. | obturbentur | obturbārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obturbā | obturbāre |
| pres. 2nd pl. | obturbāte | obturbāminī |
| fut. 2nd sg. | obturbātō | obturbātor |
| fut. 3rd sg. | obturbātō | obturbātor |
| fut. 2nd pl. | obturbātōte | — |
| fut. 3rd pl. | obturbantō | obturbantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obturbāre | obturbārī |
| perfect infinitive | obturbāvisse obturbāsse | obturbātum esse |
| future infinitive | obturbātūrum esse | obturbātum īrī |
| present participle | obturbāns obturbante, obturbantem, obturbantēs, obturbantī, obturbantia, obturbantibus, obturbantis, obturbantīs, obturbantium | — |
| perfect participle | — | obturbātus obturbāta, obturbātā, obturbātae, obturbātam, obturbātārum, obturbātās, obturbātī, obturbātōrum, obturbātōs |
| future participle | obturbātūrus obturbātūra, obturbātūrā, obturbātūrae, obturbātūram, obturbātūrārum, obturbātūrās, obturbātūre, obturbātūrī, obturbātūrīs, obturbātūrō, obturbātūrōrum, obturbātūrōs, obturbātūrum | obturbandus obturbanda, obturbandā, obturbandae, obturbandam, obturbandārum, obturbandās, obturbande, obturbandīs, obturbandōrum, obturbandōs |
gerundobturbandī, obturbandō, obturbandumsupineobturbātum, obturbātū
ob-turbo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to stir up, make turbid.
I. Lit.:
obturbata proculcatione prius aqua, Plin. 8, 18, 26, § 68. —II. Trop., to throw into disorder or confusion; to disorder, confuse, trouble, disturb, distract:
(eos) denso agmine obturbabat, Tac. H. 3, 25: ne obturba, ac tace, Plaut. Poen. 1, 2, 49: lectorem, Suet. Aug. 86; cf.: obturbatur militum vocibus, Tac. H. 3, 10: me scriptio et litterae non leniunt sed obturbant, distract, Cic. Att. 12, 16 fin.: solitudinem, to disturb, id. ib. 12, 18.— Absol.: obturbabant patres specie detestandi, to raise a disturbance or clamor, Tac. A. 6, 24 (30 Ritter).—Impers.: obturbatur, obstrepitur, Plin. Ep. 9, 13, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ob-turbō āvī, ātus, āre,
to make turbid, disorder, confuse, trouble, disturb: hostes, Ta.: Itane vero obturbat? interrupts, T.: me litterae obturbant, distract.
Origins
From ob- + turbō (“disturb”).