LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

obtestātiō

obtestātiō f (genitive obtestātiōnis)

Meaning

  1. adjuring, conjuring
  2. earnest entreaty, adjuration

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobtestātiōobtestātiōnēs
genitiveobtestātiōnisobtestātiōnum
dativeobtestātiōnīobtestātiōnibus
accusativeobtestātiōnemobtestātiōnēs
ablativeobtestātiōneobtestātiōnibus
vocativeobtestātiōobtestātiōnēs

ob-testātĭo, ōnis, f. obtestor,
I. an adjuring, conjuring; an engaging or obliging to any thing by calling God to witness (class.): obtestatio est, cum deus testis in meliorem partem vocatur: detestatio, cum in deteriorem, Paul. ex Fest. p. 184 Müll.: quid ergo illa tua obtestatio tibicinis? Cic. Dom. 48, 125: viri, Cic. Clu. 12, 35; id. Balb. 14, 33.—
II. Transf., an earnest entreaty, adjuration (rare); in plur.: matronae in preces obtestationesque versae, supplications, Liv. 27, 50: senatus ad infimas obtestationes procumbens, Tac. A. 1, 12: quā obtestatione discedens, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 5; Cic. Fam. 13, 1, 4; Suet. Tib. 40.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obtestātiō From obtestor + -tiō.

Quick answers

What does obtestātiō mean in Latin?
obtestātiō, a noun, means “adjuring, conjuring; earnest entreaty, adjuration”.
What is the genitive of obtestātiō?
The genitive singular is obtestātiōnis. obtestātiō is feminine, third declension.