noun · femininethird declension
obtestātiō
obtestātiō f (genitive obtestātiōnis)
Meaning
- adjuring, conjuring
- earnest entreaty, adjuration
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obtestātiō | obtestātiōnēs |
| genitive | obtestātiōnis | obtestātiōnum |
| dative | obtestātiōnī | obtestātiōnibus |
| accusative | obtestātiōnem | obtestātiōnēs |
| ablative | obtestātiōne | obtestātiōnibus |
| vocative | obtestātiō | obtestātiōnēs |
ob-testātĭo, ōnis, f. obtestor,
I. an adjuring, conjuring; an engaging or obliging to any thing by calling God to witness (class.): obtestatio est, cum deus testis in meliorem partem vocatur: detestatio, cum in deteriorem, Paul. ex Fest. p. 184 Müll.:
quid ergo illa tua obtestatio tibicinis? Cic. Dom. 48, 125: viri, Cic. Clu. 12, 35; id. Balb. 14, 33.—II. Transf., an earnest entreaty, adjuration (rare); in plur.:
matronae in preces obtestationesque versae, supplications, Liv. 27, 50: senatus ad infimas obtestationes procumbens, Tac. A. 1, 12: quā obtestatione discedens, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 5; Cic. Fam. 13, 1, 4; Suet. Tib. 40.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obtestātiō ōnis, f
obtestor, an adjuration, solemn charge: quae mulier obtestatione viri debuit, etc., was bound by her husband's adjuration: legis.—An entreaty, supplication: matronae in obtestationes versae, L.: Phaedri.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obtestātiō From obtestor + -tiō.