verbsecond conjugation
obtineō
obtineō (present infinitive obtinēre, perfect active obtinuī, supine obtentum)
Classical[ɔpˈtɪ.ne.oː]Ecclesiastical[obˈtiː.ne.o]
obtentō sg. dat. m. perf. pass. ptcp.; sg. dat. n. perf. pass. ptcp.; sg. abl. m. perf. pass. ptcp.; sg. abl. n. perf. pass. ptcp.
Meaning
- to have, occupy, possess, hold, obtain
Eorum una pars, quam Gallos obtinere dictum est
Another part of the country, which has already been said to contain the Gauls.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.1 - to preserve, keep, maintain, uphold; persist in
MȲSĪS: Ō, optime hospes! Pol, Crītō, antīquum obtinēs.
MYSIS: Oh, most welcome guest! Bless you, Crito, you’re as dear as ever. (More literally: you maintain your cherished old ways.)166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 817Maiorum optenui laudem, ut sibei me esse creatum laetentur
I have upheld the praise of my ancestors, so that they are glad I was born of their linec. 135 BCE, CIL 6.01293 - to assert, show, prove, demonstrate, maintain
- to gain, acquire, obtain, achieve, win
- to maintain oneself, prevail, succeed, last, stand, continue
Latīnē defined in Latin in our graded readers
teneōhold, occupy
obtineō -ēre — in De Bello Gallico I, De Bello Gallico II, ch. 2 and De Bello Gallico III, ch. 12, 14, 15
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtineō | obtinēbam | obtinēbō | obtinuī | obtinueram | obtinuerō |
| 2nd sg. | obtinēs | obtinēbās | obtinēbis | obtinuistī | obtinuerās | obtinueris |
| 3rd sg. | obtinet | obtinēbat | obtinēbit | obtinuit | obtinuerat | obtinuerit |
| 1st pl. | obtinēmus | obtinēbāmus | obtinēbimus | obtinuimus | obtinuerāmus | obtinuerimus |
| 2nd pl. | obtinētis | obtinēbātis | obtinēbitis | obtinuistis | obtinuerātis | obtinueritis |
| 3rd pl. | obtinent | obtinēbant | obtinēbunt | obtinuērunt obtinuēre | obtinuerant | obtinuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtineam | obtinērem | obtinuerim | obtinuissem |
| 2nd sg. | obtineās | obtinērēs | obtinuerīs | obtinuissēs |
| 3rd sg. | obtineat | obtinēret | obtinuerit | obtinuisset |
| 1st pl. | obtineāmus | obtinērēmus | obtinuerīmus | obtinuissēmus |
| 2nd pl. | obtineātis | obtinērētis | obtinuerītis | obtinuissētis |
| 3rd pl. | obtineant | obtinērent | obtinuerint | obtinuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtineor | obtinēbar | obtinēbor |
| 2nd sg. | obtinēris obtinēre | obtinēbāris obtinēbāre | obtinēberis obtinēbere |
| 3rd sg. | obtinētur | obtinēbātur | obtinēbitur |
| 1st pl. | obtinēmur | obtinēbāmur | obtinēbimur |
| 2nd pl. | obtinēminī | obtinēbāminī | obtinēbiminī |
| 3rd pl. | obtinentur | obtinēbantur | obtinēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obtinear | obtinērer |
| 2nd sg. | obtineāris obtineāre | obtinērēris obtinērēre |
| 3rd sg. | obtineātur | obtinērētur |
| 1st pl. | obtineāmur | obtinērēmur |
| 2nd pl. | obtineāminī | obtinērēminī |
| 3rd pl. | obtineantur | obtinērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obtinē | obtinēre |
| pres. 2nd pl. | obtinēte | obtinēminī |
| fut. 2nd sg. | obtinētō | obtinētor |
| fut. 3rd sg. | obtinētō | obtinētor |
| fut. 2nd pl. | obtinētōte | — |
| fut. 3rd pl. | obtinentō | obtinentor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obtinēre | obtinērī |
| perfect infinitive | obtinuisse | obtentum esse |
| future infinitive | obtentūrum esse | obtentum īrī |
| present participle | obtinēns | — |
| perfect participle | — | obtentus obtenta, obtentā, obtentae, obtentam, obtentārum, obtentās, obtente, obtentī, obtentīs, obtentō, obtentōrum, obtentōs |
| future participle | obtentūrus | obtinendus |
gerundobtinendī, obtinendō, obtinendumsupineobtentum, obtentū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- obtinere aliquid
- to maintain one's assertion, prove oneself right.
- imperium obtinere
- to maintain power, authority.
- causam or litem obtinere
- to win a case.
- ius suum tenere, obtinere
- to maintain one's right.
- principatum tenere, obtinere
- to occupy the leading position.
- provinciam administrare, obtinere
- to manage, govern a province.
- numerum deorum obtinere (N. D. 3. 20)
- to be regarded as a god.
- principem in re publica locum obtinere
- to hold the first position in the state.
4 more phrases
- proverbii locum obtinere (Tusc. 4. 16. 36)
- to be used as a proverb.
- primum or principem inter oratores locum obtinere
- to be considered the foremost orator.
- dignitatem suam tueri, defendere, retinere, obtinere
- to guard, maintain one's dignity.
- principem (primum), secundum locum dignitatis obtinere
- to occupy the first, second position in the state.
ob-tĭnĕo (opt-), tĭnŭi, tentum, 2 (old
I. perf. OPTENVI, fifth Epit. of the Scipios; inf. pass. obtinerier, Plaut. Am. 3, 2, 19; id. Most. 3, 2, 154), v. a. and n. teneo.
I. Act. *
A. To take hold of, hold:
obtine aures, amabo, Plaut. Cas. 3, 5, 16.—B. To hold, have, occupy, possess; to preserve, keep, maintain, etc. (class.).
1. In gen.: sancte Apollo, qui umbilicum certum terrarum obtines, Poët. ap. Cic. Div. 2, 56, 115 (Trag. Rel. p. 201 Rib.):
suam quisque domum tum obtinebat, Cic. Phil. 2, 19, 48: armis Galliam atque Italiam, Liv. 30, 19: cum imperio Hispaniam citeriorem, to have as his province, to be governor in it, Cic. Fam. 1, 9, 2: Galliam et Italiam, Liv. 30, 19: Africam, Nep. Timol. 2, 4; cf.: ex quā insulā nummus nullus, me obtinente, erogabitur, during my administration, Cic. Att. 5, 21, 7: QVEI AERARIVM PROVINCIAM OBTINEBIT, who will have the administration of the public treasure, Lex Thor. § 20 Rudorff. p. 168; Lex de Scribis ap. Haubold, p. 85: necessitudinem cum publicanis, Cic. Q. Fr. 1, 1, 12, § 35: vitam et famam, to preserve, id. Rosc. Am. 17, 49: auctoritatem suam, to maintain, id. ib. 48, 139: principatum, Caes. B. G. 1, 3: regnum, id. ib. 1, 7: jus, to assert, maintain, Tac. A. 1, 32: causam, Caes. B. G. 7, 37, 4: noctem insequentem eadem caligo obtinuit, occupied, took up, prevailed during, Liv. 29, 27: quae (fama) plerosque obtinet, Sall. J. 17, 7: proverbii locum obtinet, i. e. is become proverbial, Cic. Tusc. 4, 16, 36: parentis gravitatem, id. Sull. 6, 19: numerum deorum, to be numbered among, id. N. D. 3, 20, 51; so, aliquem numerum, id. Brut. 47, 175; cf. id. Off. 2, 12, 43: summam opinionem m scholis, Quint. 10, 5, 18: admirationem, to be admired, Plin. 34, 2, 2, § 2: patriae nomen, id. 15, 18, 19, § 69: firmitudinem animi, i. e. exhibited, Plaut. As. 2, 2, 54: pontem, would not yield, Liv. 2, 10: silentiam, to maintain, id. 1, 16.—With inf., to persist in: earumque artem et disciplinam obtineat colere, Plaut. Mil. 2, 2, 30.— 2. In partic., of speech, to assert, maintain, i. e. to show, prove, demonstrate:
possumus hoc teste ... quod dicimus, obtinere? Cic. Verr. 2, 3, 71, § 168: duas contrarias sententias, id. Fin. 4, 28, 78: diu pugnare in iis, quae obtinere non possis, Quint. 6, 4, 15: recta apud turpes, id. 3, 8, 38: quaedam (leges) an obtineri possint, id. 2, 4, 39; 6, 1, 7: quod orator praecipue sibi obtinendum intellegit, id. 3, 6, 9 Spald. N. cr. (al. proponendum); cf. id. 12, 10, 53: si defecerint omnia, tum videndum erit, an obtineri possit, ne illud quidem recte factum, id. 5, 13, 24; 2, 5, 18.—C. To get possession of; to gain, acquire, obtain something (syn.: assequor, adipiscor, impetro;
class.): quanta instrumenta habeat (homo) ad obtinendam adipiscendamque sapientiam, Cic. Leg. 1, 22, 59: impetrare et obtinere, Gell. 12, 14, 6; Cic. Fam. 1, 8, 5: malas causas semper obtinuit, in optimā concidit, gained, id. Att. 7, 25, 1; cf. id. Rosc. Com. 4, 10: jus suum contra aliquem, id. Quint. 9, 34: Romani si rem obtinuerint, if they gained the victory, Caes. B. G. 7, 85: voluimus quaedam; obtenta non sunt, Cic. Balb. 27, 61: apud eum causam obtinuit, Caes. B. G. 7, 37: aditu regis obtento, Just. 21, 6, 5.—Hence, to conquer, overcome (eccl. Lat.): melius est ut pugnemus contra eos in campestribus, et obtinebimus eos, Vulg. 3 Reg. 20, 23; 20, 25; id. Judith, 1, 5.—II. Neutr. (cf. teneo, II.), to maintain itself; to hold, prevail, last, stand, continue, obtain (not in Cic.):
quod et plures tradidere auctores et fama obtinuit, Liv. 21, 46, 10; cf. with a subject-clause: pro vero antea obtinebat, regna atque imperia Fortunam dono dare, Sall. Rep. Ordin. init.: non ipsos quoque fuisse pastores obtinebit, quod? etc., Varr. R. R. 2, 1, 9: si dissentirent, sententia plurium obtineret, would prevail, Dig. 42, 1, 36: quod merito obtinuit, ib. 2, 4, 4.—Absol.: obtinuit (sc. consuetudo), Dig. 1, 13, 1.—With de: quia de intercalando non obtinuerat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 5.—With ut or ne: his obtinuit, ut praeferretur candidato, Liv. 35, 10; Suet. Claud. 41: obtinuit, ne reus fieret, id. Caes. 23.—With quin, Suet. Tib. 31.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obtineō (opt-) tinuī, tentus, ēre
ob+teneo, to hold fast, have, occupy, possess, preserve, keep, maintain: quas (regiones) Suebi obtinerent, Cs.: Galliam armis, L.: cum imperio Hispaniam citeriorem, be governor in: ex quā insulā nummus nullus, me obtinente, erogabatur, during my administration.—To maintain, keep, preserve, uphold: ad obtinendos exercitūs evocari, Cs.: necessitudinem cum publicanis: pol Crito antiquom obtines, your old self, T.: causam, maintain, Cs.: noctem insequentem eadem caligo obtinuit, prevailed during, L.: quae (fama) plerosque obtinet, is generally accepted, S.: quod fama obtinuit, L.: proverbi locum, i. e. to become proverbial: numerum deorum, be numbered among: pontem, would not yield, L.—To assert, maintain, show, prove, demonstrate: possumus hoc teste . . . quod dicimus, obtinere?: duas contrarias sententias.—To get possession of, gain, acquire, obtain: malas causas, gained: Romani si rem obtinuerint, gained the victory, Cs.— To bring about, bring to pass, obtain: ut consulerentur patres, L.
Origins
Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *ten- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *tn̥eh₁yéti Proto-Italic *tenēō Latin teneō Latin obtineō From ob- + teneō (“hold; restrain”).
Descendants
- Catalanobtenir
- Englishobtain
- Frenchobtenir
- Italianottenere
- Portugueseobter
- Romanianobține
- Spanishobtener
- Corsicanottene
- Corsicanottena
- Corsicanuttena