verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive
obstupefaciō
obstupefaciō (present infinitive obstupefacere, perfect active obstupefēcī, supine obstupefactum)
Classical[ɔp.stʊ.pɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[ob.stu.peˈfaː.t͡ʃi.o]
Meaning
- suppletiveto astonish, amaze, astound, stupefy
- suppletiveto be stunned, amazed, paralysed
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mīrārī et stāre faciet; sine verbīs erisstun, astound
obstupefaciō -ere — in De Bello Gallico III, ch. 12
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstupefaciō | obstupefaciēbam | obstupefaciam | obstupefēcī | obstupefēceram | obstupefēcerō |
| 2nd sg. | obstupefacis | obstupefaciēbās | obstupefaciēs | obstupefēcistī | obstupefēcerās | obstupefēceris |
| 3rd sg. | obstupefacit | obstupefaciēbat | obstupefaciet | obstupefēcit | obstupefēcerat | obstupefēcerit |
| 1st pl. | obstupefacimus | obstupefaciēbāmus | obstupefaciēmus | obstupefēcimus | obstupefēcerāmus | obstupefēcerimus |
| 2nd pl. | obstupefacitis | obstupefaciēbātis | obstupefaciētis | obstupefēcistis | obstupefēcerātis | obstupefēceritis |
| 3rd pl. | obstupefaciunt | obstupefaciēbant | obstupefacient | obstupefēcērunt obstupefēcēre | obstupefēcerant | obstupefēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstupefaciam | obstupefacerem | obstupefēcerim | obstupefēcissem |
| 2nd sg. | obstupefaciās | obstupefacerēs | obstupefēcerīs | obstupefēcissēs |
| 3rd sg. | obstupefaciat | obstupefaceret | obstupefēcerit | obstupefēcisset |
| 1st pl. | obstupefaciāmus | obstupefacerēmus | obstupefēcerīmus | obstupefēcissēmus |
| 2nd pl. | obstupefaciātis | obstupefacerētis | obstupefēcerītis | obstupefēcissētis |
| 3rd pl. | obstupefaciant | obstupefacerent | obstupefēcerint | obstupefēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstupefīō | obstupefīēbam | obstupefīam |
| 2nd sg. | obstupefīs | obstupefīēbās | obstupefīēs |
| 3rd sg. | obstupefit | obstupefīēbat | obstupefīet |
| 1st pl. | obstupefīmus | obstupefīēbāmus | obstupefīēmus |
| 2nd pl. | obstupefītis | obstupefīēbātis | obstupefīētis |
| 3rd pl. | obstupefīunt | obstupefīēbant | obstupefīent |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obstupefīam | obstupefierem |
| 2nd sg. | obstupefīās | obstupefierēs |
| 3rd sg. | obstupefīat | obstupefieret |
| 1st pl. | obstupefīāmus | obstupefierēmus |
| 2nd pl. | obstupefīātis | obstupefierētis |
| 3rd pl. | obstupefīant | obstupefierent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obstupeface obstupefac | obstupefī |
| pres. 2nd pl. | obstupefacite | obstupefīte |
| fut. 2nd sg. | obstupefacitō | obstupefītō |
| fut. 3rd sg. | obstupefacitō | obstupefītō |
| fut. 2nd pl. | obstupefacitōte | obstupefītōte |
| fut. 3rd pl. | obstupefaciuntō | obstupefīuntō |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obstupefacere | obstupefierī |
| perfect infinitive | obstupefēcisse | obstupefactum esse |
| future infinitive | obstupefactūrum esse | obstupefactum īrī |
| present participle | obstupefaciēns | — |
| perfect participle | — | obstupefactus obstupefacta, obstupefactā, obstupefactae, obstupefactam, obstupefactārum, obstupefactās, obstupefacte, obstupefactī, obstupefactīs, obstupefactō, obstupefactōrum, obstupefactōs |
| future participle | obstupefactūrus obstupefactūra, obstupefactūrā, obstupefactūrae, obstupefactūram, obstupefactūrārum, obstupefactūrās, obstupefactūre, obstupefactūrī, obstupefactūrīs, obstupefactūrō, obstupefactūrōrum, obstupefactūrōs, obstupefactūrum | obstupefaciendus obstupefaciundus, obstupefacienda, obstupefaciendā, obstupefaciendae, obstupefaciendam, obstupefaciendārum, obstupefaciendās, obstupefaciende, obstupefaciendīs, obstupefaciendōrum, obstupefaciendōs |
gerundobstupefaciendī, obstupefaciendō, obstupefaciendumsupineobstupefactum, obstupefactū
ob-stŭpĕ-făcĭo, fēci, factum, 3,
I. v. a.; in pass. obstŭpĕfīo, factus, fieri, to astonish, amaze, astound, stupefy; to render senseless, deprive of feeling, benumb (class.):
eum timidum obstupefecit pudor, Ter. Phorm. 2, 1, 54: ipso miraculo audaciae obstupefecit hostes, Liv. 2, 10: nisi metus maerorem obstupefaceret, id. 25, 38; cf. Tac. H. 4, 72.—Pass.: obstupefactis hominibus, Cic. Deiot. 12, 34: obstupefacti hostes, Tac. Agr. 18: obstupefactis nervis, Val. Max. 3, 8, ext. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ob-stupefaciō fēcī, factus, ere;
pass. obstupefīō, factus, fierī, to astonish, amaze, astound, stupefy, benumb: eum timidum obstupefecit pudor, T.: nisi metus maerorem obstupefaceret, L.: obstupefactis hominibus admiratione.
Origins
Proto-Indo-European *(s)tew- Proto-Indo-European *(s)tewp- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *(s)tup-éh₁-ye-ti Latin stupeō Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin obstupefaciō From ob- + stupeō + faciō.