LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

obstupefaciō

obstupefaciō (present infinitive obstupefacere, perfect active obstupefēcī, supine obstupefactum)
Classical[ɔp.stʊ.pɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[ob.stu.peˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto astonish, amaze, astound, stupefy
  2. suppletiveto be stunned, amazed, paralysed

Latīnē defined in Latin in our graded readers

mīrārī et stāre faciet; sine verbīs eris
stun, astound
obstupefaciō -ere — in De Bello Gallico III, ch. 12

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obstupefaciōobstupefaciēbamobstupefaciamobstupefēcīobstupefēceramobstupefēcerō
2nd sg.obstupefacisobstupefaciēbāsobstupefaciēsobstupefēcistīobstupefēcerāsobstupefēceris
3rd sg.obstupefacitobstupefaciēbatobstupefacietobstupefēcitobstupefēceratobstupefēcerit
1st pl.obstupefacimusobstupefaciēbāmusobstupefaciēmusobstupefēcimusobstupefēcerāmusobstupefēcerimus
2nd pl.obstupefacitisobstupefaciēbātisobstupefaciētisobstupefēcistisobstupefēcerātisobstupefēceritis
3rd pl.obstupefaciuntobstupefaciēbantobstupefacientobstupefēcērunt
obstupefēcēre
obstupefēcerantobstupefēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obstupefaciamobstupefaceremobstupefēcerimobstupefēcissem
2nd sg.obstupefaciāsobstupefacerēsobstupefēcerīsobstupefēcissēs
3rd sg.obstupefaciatobstupefaceretobstupefēceritobstupefēcisset
1st pl.obstupefaciāmusobstupefacerēmusobstupefēcerīmusobstupefēcissēmus
2nd pl.obstupefaciātisobstupefacerētisobstupefēcerītisobstupefēcissētis
3rd pl.obstupefaciantobstupefacerentobstupefēcerintobstupefēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obstupefīōobstupefīēbamobstupefīam
2nd sg.obstupefīsobstupefīēbāsobstupefīēs
3rd sg.obstupefitobstupefīēbatobstupefīet
1st pl.obstupefīmusobstupefīēbāmusobstupefīēmus
2nd pl.obstupefītisobstupefīēbātisobstupefīētis
3rd pl.obstupefīuntobstupefīēbantobstupefīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obstupefīamobstupefierem
2nd sg.obstupefīāsobstupefierēs
3rd sg.obstupefīatobstupefieret
1st pl.obstupefīāmusobstupefierēmus
2nd pl.obstupefīātisobstupefierētis
3rd pl.obstupefīantobstupefierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obstupeface
obstupefac
obstupefī
pres. 2nd pl.obstupefaciteobstupefīte
fut. 2nd sg.obstupefacitōobstupefītō
fut. 3rd sg.obstupefacitōobstupefītō
fut. 2nd pl.obstupefacitōteobstupefītōte
fut. 3rd pl.obstupefaciuntōobstupefīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobstupefacereobstupefierī
perfect infinitiveobstupefēcisseobstupefactum esse
future infinitiveobstupefactūrum esseobstupefactum īrī
present participleobstupefaciēns—
perfect participle—obstupefactus
obstupefacta, obstupefactā, obstupefactae, obstupefactam, obstupefactārum, obstupefactās, obstupefacte, obstupefactī, obstupefactīs, obstupefactō, obstupefactōrum, obstupefactōs
future participleobstupefactūrus
obstupefactūra, obstupefactūrā, obstupefactūrae, obstupefactūram, obstupefactūrārum, obstupefactūrās, obstupefactūre, obstupefactūrī, obstupefactūrīs, obstupefactūrō, obstupefactūrōrum, obstupefactūrōs, obstupefactūrum
obstupefaciendus
obstupefaciundus, obstupefacienda, obstupefaciendā, obstupefaciendae, obstupefaciendam, obstupefaciendārum, obstupefaciendās, obstupefaciende, obstupefaciendīs, obstupefaciendōrum, obstupefaciendōs
gerundobstupefaciendī, obstupefaciendō, obstupefaciendumsupineobstupefactum, obstupefactū

ob-stŭpĕ-făcĭo, fēci, factum, 3,
I. v. a.; in pass. obstŭpĕfīo, factus, fieri, to astonish, amaze, astound, stupefy; to render senseless, deprive of feeling, benumb (class.): eum timidum obstupefecit pudor, Ter. Phorm. 2, 1, 54: ipso miraculo audaciae obstupefecit hostes, Liv. 2, 10: nisi metus maerorem obstupefaceret, id. 25, 38; cf. Tac. H. 4, 72.—Pass.: obstupefactis hominibus, Cic. Deiot. 12, 34: obstupefacti hostes, Tac. Agr. 18: obstupefactis nervis, Val. Max. 3, 8, ext. 6.

Origins

Proto-Indo-European *(s)tew- Proto-Indo-European *(s)tewp- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *(s)tup-éh₁-ye-ti Latin stupeō Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin obstupefaciō From ob- + stupeō + faciō.

Quick answers

What does obstupefaciō mean in Latin?
obstupefaciō, a verb, means “to astonish, amaze, astound, stupefy; to be stunned, amazed, paralysed”.
What are the principal parts of obstupefaciō?
obstupefaciō, obstupefacere, obstupefēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce obstupefaciō?
In classical Latin, [ɔp.stʊ.pɛˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.stu.peˈfaː.t͡ʃi.o].