noun · neutersecond declension
obstāculum
obstāculum n (genitive obstāculī)
Classical[ɔpˈstaː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[obˈstaː.ku.lum]
Meaning
- obstacle, hindrance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obstāculum | obstācula |
| genitive | obstāculī | obstāculōrum |
| dative | obstāculō | obstāculīs |
| accusative | obstāculum | obstācula |
| ablative | obstāculō | obstāculīs |
| vocative | obstāculum | obstācula |
ob-stācŭlum, i, n. obsto,
I. a hinderance, obstacle (post-class.; cf.
impedimentum): teneris et rarioribus parcit (fulmen), quia transitu patente minus obstaculum invenit, Sen. Q. N. 2, 52, 1: rumpere obstacula, Prud. Ham. 601; App. Flor. p. 361, 11; Arn. 2, 62; Amm. 17, 3.—In plur., of mountains, Amm. 21, 10.Origins
From obstō + -culum.
Descendants
- Catalanobstacle
- Englishobstacle
- Frenchobstacle
- Italianostacolo
- Portugueseobstáculo
- Romanianobstacol
- Spanishobstáculo
- Galicianobstáculo
- Interlinguaobstaculofrom Spanish obstáculo