noun · femininethird declension
obsidiō
obsidiō f (genitive obsidiōnis)
Classical[ɔpˈsɪ.di.oː]Ecclesiastical[obˈsiː.di.o]
Meaning
- siege, blockade
Camillus Rōmam ex obsidiōne Gallōrum līberāvit.
Camillus liberated Rome from the siege of the Gauls....consilio summis obsidionis periculis liberavit.
...with his wisdom freed it from the greatest danger of the siege.69 BCE, Cicero, De Imperio Cn. Pompei 8.20
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cum hostēs urbem circumsedentobsidiō -ōnis (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 8, 17
circumsessiō urbisobsidiō -ōnis (f) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 5
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obsidiō | obsidiōnēs |
| genitive | obsidiōnis | obsidiōnum |
| dative | obsidiōnī | obsidiōnibus |
| accusative | obsidiōnem | obsidiōnēs |
| ablative | obsidiōne | obsidiōnibus |
| vocative | obsidiō | obsidiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- urbis obsidionem liberare
- to raise a siege (used of the army of relief).
- oppidum obsidione liberare
- to raise a siege (used of the army of relief).
- oppidum obsidione claudere
- to besiege a city.
- oppidum in obsidione tenere
- to keep a town in a state of siege.
- obsidionem quattuor menses sustinere
- to hold out for four months.
- oppugnationem, obsidionem relinquere
- to give up an assault, a siege.
obsĭdĭo, ōnis, f. obsideo.
I. Lit.
A. In gen., a siege, investment, blockade of a place (class.): obsidionem potias dicendum esse, quam obsidium, adjuvat nos testimonio suo Ennius in Telamone, Paul. ex Fest. p. 198 Müll.; v. Müll. ad loc.; and cf.: cui tu obsidionem paras, Enn. ib. (Trag. v. 365 Vahl.); and:
obsidionem obducere, id. ib. (Trag. v. 11 ib.): partim vi, partim obsidione urbes capere, Cic. Mur. 9, 20: aliquem in obsidione habere, Caes. B. C. 3, 31: cum spes major Romanis in obsidione quam in oppugnatione esset, Liv. 5, 2: obsidione eximere, to free or relcase from, id. 38, 15: obsidione cingere, to besiege, blockade, Just. 22, 4, 1; Verg. A. 3, 52: obsidionem tolerare, to stand, Tac. H. 1, 33: obsidionem exsequi, to carry on, id. A. 15, 4: obsidionem omittere, to raise, id. ib. 15, 5: obsidionem solvere, to put an end to a siege, by either surrender or relief: tolerando paucos dies totam soluturos obsidionem, Liv. 26, 7, 8; cf. Amm. 20, 7, 3: solutā obsidione, raised, Liv. 36, 31, 7; Curt. 4, 4, 1: eam obsidionem sine certamine adveniens Cn. Scipio solvit, Liv. 24, 41, 11; 25, 22, 15; 38, 5, 6; Just. 4, 4, 5; Tac. A. 4, 24; id. H. 4, 34: liberare obsidionem, to raise the siege: non ad Romam obsidendam, sed ad Capuae liberandam obsidionem Hannibalem ire, Liv. 26, 8, 5; cf. obsidium fin.: longae dira obsidionis egestas, Juv. 15, 96. —B. Transf., captivity (post-class.), Just. 2, 12, 6; 15, 1, 3; 39, 1, 1.—
II. Trop., pressing, imminent danger:
obsidione rem publicam liberare, Cic. Rab. Perd. 10, 29: feneratores ex obsidione eximere, to free from the danger of losing their money, id. Fam. 5, 6, 3; Plin. Pan. 81, 2; cf. obsidium.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obsidiō ōnis, f
ob, a siege, investment, blockade: urbis, Cs.: obsidione urbīs capere: Bibulum in obsidione habere, Cs.: spes maior in obsidione quam in oppugnatione, L.: obsidione Isiondensīs exemit, released from, L.: cingi urbem obsidione, besieged, V.: totam soluturi obsidionem, would end the siege, L.: solutā obsidione, raised, L.: ad Capuae liberandam obsidione ire, to raise, L.—Fig., an imminent danger, extreme peril: obsidione rem p. liberare.
Origins
Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sedéh₁yeti Proto-Italic *sedēō Latin sedeō Latin obsideō Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō Latin -iō Latin obsidiō From obsideō + -iō.