LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

observitō

observitō (present infinitive observitāre, perfect active observitāvī, supine observitātum)
Classical[ɔpˈsɛr.wɪ.toː]Ecclesiastical[obˈsɛr.vi.to]

Meaning

  1. transitiveto watch carefully, observe closely

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.observitōobservitābamobservitābōobservitāvīobservitāveramobservitāverō
2nd sg.observitāsobservitābāsobservitābisobservitāvistīobservitāverāsobservitāveris
3rd sg.observitatobservitābatobservitābitobservitāvitobservitāveratobservitāverit
1st pl.observitāmusobservitābāmusobservitābimusobservitāvimusobservitāverāmusobservitāverimus
2nd pl.observitātisobservitābātisobservitābitisobservitāvistisobservitāverātisobservitāveritis
3rd pl.observitantobservitābantobservitābuntobservitāvērunt
observitāvēre
observitāverantobservitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.observitemobservitāremobservitāverimobservitāvissem
2nd sg.observitēsobservitārēsobservitāverīsobservitāvissēs
3rd sg.observitetobservitāretobservitāveritobservitāvisset
1st pl.observitēmusobservitārēmusobservitāverīmusobservitāvissēmus
2nd pl.observitētisobservitārētisobservitāverītisobservitāvissētis
3rd pl.observitentobservitārentobservitāverintobservitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.observitorobservitābarobservitābor
2nd sg.observitāris
observitāre
observitābāris
observitābāre
observitāberis
observitābere
3rd sg.observitāturobservitābāturobservitābitur
1st pl.observitāmurobservitābāmurobservitābimur
2nd pl.observitāminīobservitābāminīobservitābiminī
3rd pl.observitanturobservitābanturobservitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.observiterobservitārer
2nd sg.observitēris
observitēre
observitārēris
observitārēre
3rd sg.observitēturobservitārētur
1st pl.observitēmurobservitārēmur
2nd pl.observitēminīobservitārēminī
3rd pl.observitenturobservitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.observitāobservitāre
pres. 2nd pl.observitāteobservitāminī
fut. 2nd sg.observitātōobservitātor
fut. 3rd sg.observitātōobservitātor
fut. 2nd pl.observitātōte—
fut. 3rd pl.observitantōobservitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobservitāreobservitārī
perfect infinitiveobservitāvisseobservitātum esse
future infinitiveobservitātūrum esseobservitātum īrī
present participleobservitāns—
perfect participle—observitātus
future participleobservitātūrusobservitandus
gerundobservitandī, observitandō, observitandumsupineobservitātum, observitātū

observĭto, āvi, v. freq. a. observo,
I. to watch carefully, to note, observe (class.): Assyrii.. trajectiones motusque stellarum observitaverunt, Cic. Div. 1, 1, 2: deorum voces, id. ib. 1, 45, 102: omnia, App. Deo Socr. p. 52, 31; id. M. 8, p. 208, 17: caerimonias, Massur. Sabin. ap. Gell. 10, 15, 26.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin observitō From observō (“to watch, pay attention to”) + -tō (frequentative).

Quick answers

What does observitō mean in Latin?
observitō, a verb, means “to watch carefully, observe closely”.
What are the principal parts of observitō?
observitō, observitāre, observitāvī, observitātum (first conjugation).
How do you pronounce observitō?
In classical Latin, [ɔpˈsɛr.wɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [obˈsɛr.vi.to].