noun · femininethird declension
obscūrātiō
obscūrātiō f (genitive obscūrātiōnis)
Meaning
- darkening, obscuring, obscuration
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obscūrātiō | obscūrātiōnēs |
| genitive | obscūrātiōnis | obscūrātiōnum |
| dative | obscūrātiōnī | obscūrātiōnibus |
| accusative | obscūrātiōnem | obscūrātiōnēs |
| ablative | obscūrātiōne | obscūrātiōnibus |
| vocative | obscūrātiō | obscūrātiōnēs |
obscūrātĭo, ōnis, f. obscuro,
I. a darkening, obscuring, obscuration (class.).
I. Lit.: solis, Cic. Fragm. ap. Aug. Civ. Dei, 5, 15; Quint. 1, 10, 47; Plin. 36, 27, 69, § 202: in illā obscuratione, darkness, obscurity, Auct. B. Hisp. 6.—
II. Trop.:
in quibus (voluptatibus) propter earum exiguitatem, obscuratio consequitur, an obscuring, a rendering invisible, Cic. Fin. 4, 12, 29; cf. id. ib. 4, 13, 32; cf. obscuro.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obscūrātiō ōnis, f
obscuro, a darkening, obscuring: solis.—Fig.: in voluptatibus, i. e. disregard.—Plur., C.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obscūrātiō From obscūrō + -tiō.
In English words that came into English from obscūrātiō
- obscurationobscūrātiō