LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

obruō

obruō (present infinitive obruere, perfect active obruī, supine obrutum)
Classical[ˈɔb.ru.oː]Ecclesiastical[ˈɔb.ru.o]

Meaning

  1. to overwhelm or overthrow, overpower
    […] ingens curarum moles, quibus in concilianda publici ordinis restitutione obruti fuimus, moram tunc nostrae huic obiecit voluntati.1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
  2. to bury
  3. to conceal

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obruōobruēbamobruamobruīobrueramobruerō
2nd sg.obruisobruēbāsobruēsobruistīobruerāsobrueris
3rd sg.obruitobruēbatobruetobruitobrueratobruerit
1st pl.obruimusobruēbāmusobruēmusobruimusobruerāmusobruerimus
2nd pl.obruitisobruēbātisobruētisobruistisobruerātisobrueritis
3rd pl.obruuntobruēbantobruentobruērunt
obruēre
obruerantobruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obruamobrueremobruerimobruissem
2nd sg.obruāsobruerēsobruerīsobruissēs
3rd sg.obruatobrueretobrueritobruisset
1st pl.obruāmusobruerēmusobruerīmusobruissēmus
2nd pl.obruātisobruerētisobruerītisobruissētis
3rd pl.obruantobruerentobruerintobruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obruorobruēbarobruar
2nd sg.obrueris
obruere
obruēbāris
obruēbāre
obruēris
obruēre
3rd sg.obruiturobruēbāturobruētur
1st pl.obruimurobruēbāmurobruēmur
2nd pl.obruiminīobruēbāminīobruēminī
3rd pl.obruunturobruēbanturobruentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obruarobruerer
2nd sg.obruāris
obruāre
obruerēris
obruerēre
3rd sg.obruāturobruerētur
1st pl.obruāmurobruerēmur
2nd pl.obruāminīobruerēminī
3rd pl.obruanturobruerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obrueobruere
pres. 2nd pl.obruiteobruiminī
fut. 2nd sg.obruitōobruitor
fut. 3rd sg.obruitōobruitor
fut. 2nd pl.obruitōte—
fut. 3rd pl.obruuntōobruuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobruereobruī
perfect infinitiveobruisseobrutum esse
future infinitiveobrutūrum esseobrutum īrī
present participleobruēns—
perfect participle—obrutus
obruta, obrutā, obrutae, obrutam, obrutārum, obrutās, obrute, obrutī, obrutīs, obrutō, obrutōrum, obrutōs
future participleobrutūrus
obrutūra, obrutūrā, obrutūrae, obrutūram, obrutūrārum, obrutūrās, obrutūre, obrutūrī, obrutūrīs, obrutūrō, obrutūrōrum, obrutūrōs, obrutūrum
obruendus
obruenda, obruendā, obruendae, obruendam, obruendārum, obruendās, obruende, obruendīs, obruendōrum, obruendōs
gerundobruendī, obruendō, obruendumsupineobrutum, obrutū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

calamitatibus obrui
to be overwhelmed with misfortune.
fluctibus (undis) obrui,submergi
to be engulfed.
oblivione obrui, deleri, exstingui
to be forgotten, pass into oblivion.
aere alieno obrutum, demersum esse
to be deeply in debt.
vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse
to be vicious, criminal.
multis negotiis implicatum, districtum, distentum, obrutum esse
to be involved in many undertakings; to be much occupied, embarrassed, overwhelmed by business-claims.

ob-rŭo, ŭi, ŭtum, 3 (
I. inf. pres. pass. OBRI for obrui, Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 341; v. in the foll. I. B. 1.), v. a. (n. Lucr. 3, 775; v. infra), to overwhelm, overthrow, strike down; to cover, cover over with any thing; also to hide in the ground, bury by heaping over (class.; cf.: opprimo, subruo).
I. Lit.
A. In gen.: aliquem caestu, Stat. Achill. 1, 191: concidit, et totis fratrem gravis obruit armis, id. Th. 11, 573; Verg. A. 5, 692: confossus undique obruitur, Curt. 8, 11: ranae marinae dicuntur obruere sese harenā solere, bury themselves in the sand, Cic. N. D. 2, 49, 125: thesaurum, to bury, id. Sen. 7, 21: ova, to hide in the earth, id. N. D. 2, 52, 129: aegros veste, to cover, Plin. 26, 3, 8, § 16: oceanum rubra tractim obruit aethra, covered, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. v. 418 Vahl.); so, terram nox obruit umbris, Lucr. 6, 864.—
B. In partic., to bury, inter a dead body (perh. only post-Aug.), Tac. A. 1, 29 fin.: cadaver levi caespite obrutum est, Suet. Calig. 59: cujus ossa in Vulcanali obruta sunt, Paul. ex Fest. s. v. statua, p. 290 Müll.: QVOD SE VOLVIT OBRI. Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 341.—
2. To sink in the sea, cover with water: puppes, Verg. A. 1, 69: quos Obruit Auster, overwhelmed, sunk, id. ib. 6, 336: navem, Dig. 9, 2, 29: obrutus adulter aquis, Ov. Her. 1, 6: obruerit cum tot deus aequoris undis, id. P. 3, 6, 29: vultus, id. Tr. 1, 2, 34: Aegyptum Nilus, Cic. N. D. 2, 52.—
C. To sow seed; cover with earth: semina terrā, Ov. R. Am. 173: milium, Col. 11, 2, 72: lupinum, id. 11, 2, 81: betam, id. 11, 3, 42.—
D. To overload, surfeit with any thing: se vino, Cic. Deiot. 9. —
II. Trop.
A. To overwhelm, bury, conceal, put out of sight, abolish, consign to oblivion: ut adversā quasi perpetuā oblivione obruamus, Cic. Fin. 1, 17, 57; cf.: ea quae umquam vetustas obruet aut quae tanta delebit oblivio? id. Deiot. 13, 37; and: (sermo) nec umquam de ullo perennis fuit, et obruitur hominum interitu, id. Rep. 6, 23, 25: talis viri interitu sex suos obruere consulatus, to dim, cloud, destroy the glory of six consulships, id. Tusc. 5, 19, 56.—
2. Neutr.: et domus aetatis spatio ne fessa vetusto obruat, i. e. fall to ruin, Lucr. 3, 775.—
B. To overwhelm, overload, weigh down, oppress with any thing: criminibus obrutus atque oppressus, Cic. Verr. 2, 1, 7, § 20; so, copiā sententiarum atque verborum, id. Tusc. 2, 1, 3: ambitione, et foro, id. de Or. 1, 21, 94: aere alieno, id. Att. 2, 1, 11; cf. faenore, Liv. 6, 14; 35, 7: magnitudine negotii, Cic. Q. Fr. 1, 1, 1, § 4.—
C. To overcome, overpower, surpass, eclipse, obscure: famam alicujus, Tac. Agr. 17: obruimur numero, are outnumbered, Verg. A. 2, 424: obruit Idaeam quantum tuba Martia buxum, Val. Fl. 1, 320: M. Brutus Vatinium dignatione obruerat, Vell. 2, 69: Venus Nymphas obruit, Stat. Achill. 1, 293.

Origins

Proto-Indo-European *h₃er- Proto-Indo-European *h₃rew-der. Latin ruō Latin obruō From ob- + ruō.

Quick answers

What does obruō mean in Latin?
obruō, a verb, means “to overwhelm or overthrow, overpower; to bury; to conceal”.
What are the principal parts of obruō?
obruō, obruere, obruī, obrutum (third conjugation).
How do you pronounce obruō?
In classical Latin, [ˈɔb.ru.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔb.ru.o].