LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

oborior

oborior (present infinitive oborīrī, perfect active obortus sum)
Classical[ɔˈbɔ.ri.ɔr]Ecclesiastical[oˈbɔː.ri.or]

Meaning

  1. deponentto arise, appear, occur
  2. deponentto well up (of tears)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.oborioroboriēbaroboriar———
2nd sg.oborīris
oborīre
oboriēbāris
oboriēbāre
oboriēris
oboriēre
———
3rd sg.oborīturoboriēbāturoboriētur———
1st pl.oborīmuroboriēbāmuroboriēmur———
2nd pl.oborīminīoboriēbāminīoboriēminī———
3rd pl.oboriunturoboriēbanturoborientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.oboriaroborīrer——
2nd sg.oboriāris
oboriāre
oborīrēris
oborīrēre
——
3rd sg.oboriāturoborīrētur——
1st pl.oboriāmuroborīrēmur——
2nd pl.oboriāminīoborīrēminī——
3rd pl.oborianturoborīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.oborīre—
pres. 2nd pl.oborīminī—
fut. 2nd sg.oborītor—
fut. 3rd sg.oborītor—
fut. 3rd pl.oboriuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoborīrī—
perfect infinitiveobortum esse—
future infinitiveobortūrum esse—
present participleoboriēns—
perfect participleobortus
oborta, obortā, obortae, obortam, obortārum, obortās, oborte, obortī, obortīs, obortō, obortōrum, obortōs
—
future participleobortūrus
oboritūra, oboritūrā, oboritūrae, oboritūram, oboritūrārum, oboritūrās, oboritūre, oboritūrī, oboritūrīs, oboritūrō, oboritūrōrum, oboritūrōs, oboritūrum, oboritūrus
oboriendus
oboriundus, oborienda, oboriendā, oboriendae, oboriendam, oboriendārum, oboriendās, oboriende, oboriendīs, oboriendōrum, oboriendōs
gerundoboriendī, oboriendō, oboriendumsupineobortum, obortū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

lacrimis obortis
with tears in one's eyes.

ŏb-ŏrĭor, ortus, 4,
I. v. dep., to arise, appear, spring up (class.): oboritur, nascitur, nam praepositionem ob pro ad, solitam poni, testis hic versus: tantum gaudium oboriri ex tumultu maximo, Paul. ex Fest. p. 190 Müll.: tenebrae oboriuntur, Plaut. Curc. 2, 3, 30: lacrimis ita fatur obortis, Verg. A. 11, 41; Ov. M. 2, 181: bellum, Liv. 21, 8: laetitia, Ter. Heaut. 4, 3, 2: vide, quanta lux liberalitatis et sapientiae mihi apud te dicenti oboriatur, * Cic. Lig. 3, 6: sitis, Suet. Ner. 34: caligo, id. ib. 19 al.: verba, App. Flor. 1, p. 29 Oud.

Origins

Proto-Indo-European *h₃er-der. Proto-Italic *oriōr Latin orior Latin oborior From ob- + orior.

Quick answers

What does oborior mean in Latin?
oborior, a verb, means “to arise, appear, occur; to well up (of tears)”.
What are the principal parts of oborior?
oborior, oborīrī, obortus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce oborior?
In classical Latin, [ɔˈbɔ.ri.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [oˈbɔː.ri.or].