noun · masculinethird declension
oblocūtor
oblocūtor m (genitive oblocūtōris, feminine oblocūtrīx)
Classical[ɔb.ɫɔˈkuː.tɔr]Ecclesiastical[ob.loˈkuː.tor]
Meaning
- oblocutor
neque ego oblocutor sum alteri in convivio
c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 3.1.47
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | oblocūtor | oblocūtōrēs |
| genitive | oblocūtōris | oblocūtōrum |
| dative | oblocūtōrī | oblocūtōribus |
| accusative | oblocūtōrem | oblocūtōrēs |
| ablative | oblocūtōre | oblocūtōribus |
| vocative | oblocūtor | oblocūtōrēs |
oblŏcūtor (-quūtor), ōris, m. id.,
I. a contradicter:
neque ego oblocutor sum alteri in convivio, Plaut. Mil. 3, 1, 48.Origins
From obloquor + -tor.