verbthird conjugation, no passive, no supine stem
oblitēscō
oblitēscō (present infinitive oblitēscere, perfect active oblituī)
Classical[ɔb.lɪˈteːs.koː]Ecclesiastical[ob.liˈtɛs.ko]
Meaning
- intransitiveto hide or conceal oneself
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oblitēscō | oblitēscēbam | oblitēscam | oblituī | oblitueram | oblituerō |
| 2nd sg. | oblitēscis | oblitēscēbās | oblitēscēs | oblituistī | oblituerās | oblitueris |
| 3rd sg. | oblitēscit | oblitēscēbat | oblitēscet | oblituit | oblituerat | oblituerit |
| 1st pl. | oblitēscimus | oblitēscēbāmus | oblitēscēmus | oblituimus | oblituerāmus | oblituerimus |
| 2nd pl. | oblitēscitis | oblitēscēbātis | oblitēscētis | oblituistis | oblituerātis | oblitueritis |
| 3rd pl. | oblitēscunt | oblitēscēbant | oblitēscent | oblituērunt oblituēre | oblituerant | oblituerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oblitēscam | oblitēscerem | oblituerim | oblituissem |
| 2nd sg. | oblitēscās | oblitēscerēs | oblituerīs | oblituissēs |
| 3rd sg. | oblitēscat | oblitēsceret | oblituerit | oblituisset |
| 1st pl. | oblitēscāmus | oblitēscerēmus | oblituerīmus | oblituissēmus |
| 2nd pl. | oblitēscātis | oblitēscerētis | oblituerītis | oblituissētis |
| 3rd pl. | oblitēscant | oblitēscerent | oblituerint | oblituissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | oblitēsce | — |
| pres. 2nd pl. | oblitēscite | — |
| fut. 2nd sg. | oblitēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | oblitēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | oblitēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | oblitēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | oblitēscere | — |
| perfect infinitive | oblituisse | — |
| present participle | oblitēscēns | — |
gerundoblitēscendī, oblitēscendō, oblitēscendum
ob-lĭtesco, tŭi, 3,
I. v. inch. n. [latesco], to hide or conceal one's self (rare but class.):
a nostro aspectu oblitescant, Cic. Univ. 10, 33: ne in rimis (areae) grana oblitescant, Varr. R. R. 1, 51, 1: qui velut timidum atque iners animal metu oblituit, Sen. Ep. 55, 5; id. Q. N. 7, 29, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
oblitēscō —, —, ere, inch.
ob+latesco, to hide, conceal oneself: a nostro aspectu.
Origins
From ob- + latēscō (“to hide or conceal oneself”).