adjectivefirst/second-declension adjective
oblīquus
oblīquus (feminine oblīqua, neuter oblīquum)
Classical[ɔbˈliː.kʊs]Ecclesiastical[obˈliː.kʷus]
Meaning
- adjectivesidelong, slanting, awry, oblique
- adjectiveIn a bad sense, envious, hostile
Latīnē defined in Latin in our graded readers
nōn rēctus, in latus versusoblīquus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 21
slanting
oblīquus -a -um — in De Bello Gallico III
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Transversus · Obliquus
Transversum means, that which crosses a straight line at right angles, like across; obliquum, that which is not perpendicular to a straight line, but forms with it unequal angles, the one acute, the other obtuse, like awry or slanting. (vi. 375.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | oblīquus | oblīqua oblīca | oblīquum oblīcum |
| genitive | oblīquī oblīcī | oblīquae oblīcae | oblīquī oblīcī |
| dative | oblīquō oblīcō | oblīquae oblīcae | oblīquō oblīcō |
| accusative | oblīquum oblīcum | oblīquam oblīcam | oblīquum oblīcum |
| ablative | oblīquō oblīcō | oblīquā oblīcā | oblīquō oblīcō |
| vocative | oblīque oblīce | oblīqua oblīca | oblīquum oblīcum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | oblīquī oblīcī | oblīquae oblīcae | oblīqua oblīca |
| genitive | oblīquōrum oblīcōrum | oblīquārum oblīcārum | oblīquōrum oblīcōrum |
| dative | oblīquīs oblīcīs | oblīquīs oblīcīs | oblīquīs oblīcīs |
| accusative | oblīquōs oblīcōs | oblīquās oblīcās | oblīqua oblīca |
| ablative | oblīquīs oblīcīs | oblīquīs oblīcīs | oblīquīs oblīcīs |
| vocative | oblīquī oblīcī | oblīquae oblīcae | oblīqua oblīca |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in obliquum
- in an oblique direction; sideways.
- obliquo monte decurrere
- to run obliquely down the hill.
oblīquus (oblīcus, v. Orthogr. Vergl. p. 449 Wagner), a, um, adj. ob and liquus; root lek-; Gr. λέχριος, λέχρις, slantwise (cf.: λοξός, Λοξίας); Lat. licinus, limus, luxus, luxare,
I. sidelong, slanting, awry, oblique (freq. and class.; cf.: transversus, imus).
I. Lit.:
motus corporis, pronus, obliquus, supinus, Cic. Div. 1, 53, 120: hos partim obliquos, partim aversos, partim etiam adversos stare vobis, on one side of you, sideways, id. Rep. 6, 19, 20: obliquo claudicare pede, Ov. Am. 2, 17, 20: sublicae, Caes. B. G. 4, 17: ordines, id. ib. 7, 73: iter, id. B. C. 1, 70: obliquam facere imaginem, a side-likeness, profile, Plin. 35, 10, 36, § 90: chordae, i. e. of the triangular harp, Juv. 3, 64: verris obliquum meditantis ictum Sanguine donare, Hor. C. 3, 22, 7: obliquo dente timendus aper, Ov. H. 4, 104: rex aquarum cursibus obliquis fluens, id. M. 9, 18: radix, id. ib. 10, 491: obliquo capite speculari, Plin. 8, 24, 36, § 88: non istic obliquo oculo mea commoda quisquam Limat, with a sidelong glance, an envious look, Hor. Ep. 1, 14, 37: non obliquis oculis sed circumacto capite cernere, Plin. 11, 37, 55, § 151: obliquoque notat Proserpina vultu, Stat. S. 2, 6, 102.— Adverbial phrases: ab obliquo, ex obliquo, per obliquum, in obliquum, obliquum, from the side, sideways, not straight on: ab obliquo, Ov. R. Am. 121: nec supra ipsum nec infra, sed ex obliquo, Plin. 2, 31, 31, § 99: serpens per obliquum similis sagittae Terruit mannos, Hor. C. 3, 27, 6: cancri in obliquom aspiciunt, Plin. 11, 37, 55, § 152: obliquum, obliquely, askance: oculis obliquum respiciens, App. M. 3, p. 140.—Comp.: quia positio signiferi circa media sui obliquior est, Plin. 2, 77, 79, § 188.—II. Fig.
A. Of relationship, not direct, collateral (poet. and late Lat.):
obliquum a patre genus, i. e. not born of the same mother with myself, Stat. Th. 5, 221: obliquo maculat qui sanguine regnum, by collateral consanguinity, Luc. 8, 286; cf.: tertio gradu veniunt ... ex obliquo fratris sororisque filius, Paul. Sent. 4, 11, 3.—B. Of speech.
1. Indirect, covert:
obliquis orationibus carpere aliquem, Suet. Dom. 2: insectatio, Tac. A. 14, 11: dicta, Aur. Vict. Epit. 9: verba, Amm. 15, 5, 4.—2. In a bad sense, envious, hostile (post-class.):
Cato adversus potentes semper obliquus, Flor. 4, 2, 9.—3. In gram.
a. Obliquus casus, an oblique case (i. e. all the cases except the nom. and voc.), opp. rectus:
alia casus habent et rectos et obliquos, Varr. L. L. 8, § 49 Müll.—b. Obliqua oratio, indirect speech: apud historicos reperiuntur obliquae allocutiones, ut in T. Livii primo statim libro (c. 9): urbes quoque, ut cetera, ex infimo nasci;
deinde, etc., Quint. 9, 2, 37: oratio, Just. 38, 3, 11.— Hence, adv.: oblīquē, sideways, athwart, obliquely. A. Lit. (class.):
quae (atomi) recte, quae oblique ferantur, Cic. Fin. 1, 6, 20: sublicae oblique agebantur, Caes. B. G. 4, 17, 9: procedere. Plin. 9, 30, 50, § 95: situs signifer, id. 2, 15, 13, § 63.—B. Trop., indirectly, covertly (post-Aug.):
aliquem castigare, Tac. A. 3, 35: perstringere aliquem, id. ib. 5, 2: admonere, Gell. 3, 2, 16: agere, id. 7, 17, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
oblīquus or oblīcus adj.
2 LAC-, sidelong, slanting, awry, oblique, crosswise: motus corporis: obliquo claudicare pede, O.: iter, Cs.: chordae, i. e. of the triangular harp, Iu.: ictus, H.: obliquo dente timendus aper, O.: (serpentem) obliquum rota transit, V.: obliquo oculo alqd limare, a sidelong glance, H.: ab obliquo, sideways, O.—Fig., looking askance: invidia, V.—Indirect, covert: insectatio, Ta.
Origins
Perhaps from ob- (“against”) + licinus (“bent upward”), from a Proto-Indo-European root meaning “to bend, to be movable.” However, De Vaan finds no credible Indo-European source and assigns no known etymology.
Descendants
- Italianbiecofrom Vulgar Latin *oblaecus
- Catalanoblic
- GermanObliquus
- Italianobliquo
- Frenchobliquefrom Middle French oblique
- Englishobliquefrom Middle French oblique
- Portugueseoblíquo
- Romanianoblic
- Spanishoblicuo
- Galicianoblicuo
In English words that came into English from oblīquus
- obliquityoblīquitās
- obliquusoblīquus