LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

oblīquus

oblīquus (feminine oblīqua, neuter oblīquum)
Classical[ɔbˈliː.kʊs]Ecclesiastical[obˈliː.kʷus]

Meaning

  1. adjectivesidelong, slanting, awry, oblique
  2. adjectiveIn a bad sense, envious, hostile

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōn rēctus, in latus versus
oblīquus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 21

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Transversus · Obliquus

Transversum means, that which crosses a straight line at right angles, like across; obliquum, that which is not perpendicular to a straight line, but forms with it unequal angles, the one acute, the other obtuse, like awry or slanting. (vi. 375.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeoblīquusoblīqua
oblīca
oblīquum
oblīcum
genitiveoblīquī
oblīcī
oblīquae
oblīcae
oblīquī
oblīcī
dativeoblīquō
oblīcō
oblīquae
oblīcae
oblīquō
oblīcō
accusativeoblīquum
oblīcum
oblīquam
oblīcam
oblīquum
oblīcum
ablativeoblīquō
oblīcō
oblīquā
oblīcā
oblīquō
oblīcō
vocativeoblīque
oblīce
oblīqua
oblīca
oblīquum
oblīcum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeoblīquī
oblīcī
oblīquae
oblīcae
oblīqua
oblīca
genitiveoblīquōrum
oblīcōrum
oblīquārum
oblīcārum
oblīquōrum
oblīcōrum
dativeoblīquīs
oblīcīs
oblīquīs
oblīcīs
oblīquīs
oblīcīs
accusativeoblīquōs
oblīcōs
oblīquās
oblīcās
oblīqua
oblīca
ablativeoblīquīs
oblīcīs
oblīquīs
oblīcīs
oblīquīs
oblīcīs
vocativeoblīquī
oblīcī
oblīquae
oblīcae
oblīqua
oblīca

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in obliquum
in an oblique direction; sideways.
obliquo monte decurrere
to run obliquely down the hill.

oblīquus (oblīcus, v. Orthogr. Vergl. p. 449 Wagner), a, um, adj. ob and liquus; root lek-; Gr. λέχριος, λέχρις, slantwise (cf.: λοξός, Λοξίας); Lat. licinus, limus, luxus, luxare,
I. sidelong, slanting, awry, oblique (freq. and class.; cf.: transversus, imus).
I. Lit.: motus corporis, pronus, obliquus, supinus, Cic. Div. 1, 53, 120: hos partim obliquos, partim aversos, partim etiam adversos stare vobis, on one side of you, sideways, id. Rep. 6, 19, 20: obliquo claudicare pede, Ov. Am. 2, 17, 20: sublicae, Caes. B. G. 4, 17: ordines, id. ib. 7, 73: iter, id. B. C. 1, 70: obliquam facere imaginem, a side-likeness, profile, Plin. 35, 10, 36, § 90: chordae, i. e. of the triangular harp, Juv. 3, 64: verris obliquum meditantis ictum Sanguine donare, Hor. C. 3, 22, 7: obliquo dente timendus aper, Ov. H. 4, 104: rex aquarum cursibus obliquis fluens, id. M. 9, 18: radix, id. ib. 10, 491: obliquo capite speculari, Plin. 8, 24, 36, § 88: non istic obliquo oculo mea commoda quisquam Limat, with a sidelong glance, an envious look, Hor. Ep. 1, 14, 37: non obliquis oculis sed circumacto capite cernere, Plin. 11, 37, 55, § 151: obliquoque notat Proserpina vultu, Stat. S. 2, 6, 102.— Adverbial phrases: ab obliquo, ex obliquo, per obliquum, in obliquum, obliquum, from the side, sideways, not straight on: ab obliquo, Ov. R. Am. 121: nec supra ipsum nec infra, sed ex obliquo, Plin. 2, 31, 31, § 99: serpens per obliquum similis sagittae Terruit mannos, Hor. C. 3, 27, 6: cancri in obliquom aspiciunt, Plin. 11, 37, 55, § 152: obliquum, obliquely, askance: oculis obliquum respiciens, App. M. 3, p. 140.—Comp.: quia positio signiferi circa media sui obliquior est, Plin. 2, 77, 79, § 188.—
II. Fig.
A. Of relationship, not direct, collateral (poet. and late Lat.): obliquum a patre genus, i. e. not born of the same mother with myself, Stat. Th. 5, 221: obliquo maculat qui sanguine regnum, by collateral consanguinity, Luc. 8, 286; cf.: tertio gradu veniunt ... ex obliquo fratris sororisque filius, Paul. Sent. 4, 11, 3.—
B. Of speech.
1. Indirect, covert: obliquis orationibus carpere aliquem, Suet. Dom. 2: insectatio, Tac. A. 14, 11: dicta, Aur. Vict. Epit. 9: verba, Amm. 15, 5, 4.—
2. In a bad sense, envious, hostile (post-class.): Cato adversus potentes semper obliquus, Flor. 4, 2, 9.—
3. In gram.
a. Obliquus casus, an oblique case (i. e. all the cases except the nom. and voc.), opp. rectus: alia casus habent et rectos et obliquos, Varr. L. L. 8, § 49 Müll.—
b. Obliqua oratio, indirect speech: apud historicos reperiuntur obliquae allocutiones, ut in T. Livii primo statim libro (c. 9): urbes quoque, ut cetera, ex infimo nasci; deinde, etc., Quint. 9, 2, 37: oratio, Just. 38, 3, 11.— Hence, adv.: oblīquē, sideways, athwart, obliquely.
A. Lit. (class.): quae (atomi) recte, quae oblique ferantur, Cic. Fin. 1, 6, 20: sublicae oblique agebantur, Caes. B. G. 4, 17, 9: procedere. Plin. 9, 30, 50, § 95: situs signifer, id. 2, 15, 13, § 63.—
B. Trop., indirectly, covertly (post-Aug.): aliquem castigare, Tac. A. 3, 35: perstringere aliquem, id. ib. 5, 2: admonere, Gell. 3, 2, 16: agere, id. 7, 17, 4.

Origins

Perhaps from ob- (“against”) + licinus (“bent upward”), from a Proto-Indo-European root meaning “to bend, to be movable.” However, De Vaan finds no credible Indo-European source and assigns no known etymology.

Descendants
  • Italianbiecofrom Vulgar Latin *oblaecus
  • Catalanoblic
  • GermanObliquus
  • Italianobliquo
  • Frenchobliquefrom Middle French oblique
  • Englishobliquefrom Middle French oblique
  • Portugueseoblíquo
  • Romanianoblic
  • Spanishoblicuo
  • Galicianoblicuo

In English words that came into English from oblīquus

  • obliquityoblīquitās
  • obliquusoblīquus

Quick answers

What does oblīquus mean in Latin?
oblīquus, a adjective, means “sidelong, slanting, awry, oblique; In a bad sense, envious, hostile”.
How do you pronounce oblīquus?
In classical Latin, [ɔbˈliː.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [obˈliː.kʷus].