noun · femininethird declension
obiūrgātiō
obiūrgātiō f (genitive obiūrgātiōnis)
Meaning
- chiding, reproving, reproof, rebuke, reprehension
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obiūrgātiō | obiūrgātiōnēs |
| genitive | obiūrgātiōnis | obiūrgātiōnum |
| dative | obiūrgātiōnī | obiūrgātiōnibus |
| accusative | obiūrgātiōnem | obiūrgātiōnēs |
| ablative | obiūrgātiōne | obiūrgātiōnibus |
| vocative | obiūrgātiō | obiūrgātiōnēs |
objurgātĭo, ōnis, f. objurgo,
I. a chiding, reproving, reproof, rebuke, reprehension (class.): objurgatio post turpe factum castigatio; monitio vero est ante commissum, Paul. ex Fest. p. 196 Müll.:
ut objurgatio contumeliā careat, Cic. Lael. 24, 89: tum objurgatio, si est auctoritas, tum admonitio quasi lenior objurgatio, id. de Or. 2, 83, 339: objurgationes etiam non numquam incidunt necessariae, in quibus utendum est fortasse et vocis contentione majore et verborum gravitate acriori, id. Off. 1, 38, 136: aut castigatione aut objurgatione dignum putare, id. Att. 3, 10, 3; id. Off. 3, 21, 81: deliciarum, id. Cael. 11, 27: sui, Quint. 11, 3, 49: objurgationes (opp. laudationes), Sen. Ep. 94, 39.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obiūrgātiō ōnis, f
obiurgo, a chiding, reproof, rebuke, scolding, remonstrance: ut obiurgatio contumeliā careat: lenior.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obiūrgātiō From obiūrgō + -tiō.
Descendants
- Englishobjurgation
- Italianobiurgazione