LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

obitus

obitus m (genitive obitūs)
Classical[ˈɔ.bɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈɔː.bi.tus]

Meaning

  1. masculinethe act of approaching or going toward; approach, encounter, visit
  2. masculinethe act of going down, setting; sunset
  3. masculinedownfall, ruin, destruction, death

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobitusobitūs
genitiveobitūsobituum
dativeobituīobitibus
accusativeobitumobitūs
ablativeobitūobitibus
vocativeobitusobitūs

ŏbĭtus, a, um, Part., from obeo.
ŏbĭtus, ūs (
I. gen. obiti, App. Dogm. Plat. 2, p. 24 med.), m. obeo.
I. A going to, approaching; an approach, a visit (perhaps only ante- and post-class.; syn. adventus): obitu dicebant pro aditu, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: ecquis est qui interrumpit sermonem meum obitu suo? Turp. ap. Non. 357, 21 sq.: ut voluptati obitus, sermo, adventus suus quocumque adveneris, Semper siet, * Ter. Hec. 5, 4, 19 (obitus occursus: ob enim significat contra; ergo obitus aditus): civitatum multarum, App. M. 9, 13.—
II. A going down, setting (the class. signif. of the word; syn. occasus).
A. Of the heavenly bodies: solis et lunae reliquorumque siderum ortus, obitus motusque, Cic. Div. 1, 56, 128; id. de Or. 1, 42, 187: lunae, id. N. D. 2, 7, 19; Lucr. 4, 393: stellarum ortus atque obitus, Cat. 66, 2: signorum obitus et ortus, Verg. G. 1, 257. —
B. Pregn., downfall, ruin, destruction, death, etc. (syn. interitus): post obitum vel potius excessum Romuli, Cic. Rep. 2, 30, 52; cf. of the same: post optimi regis obitum, id. ib. 1, 41, 64: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1: obitus consulum, id. Brut. 11, 10, 2: post eorum obitum, Caes. B. G. 2, 29 fin.: immaturus, Suet. Calig. 8: longum miserata dolorem Difficilesque obitus, her painful death, Verg. A. 4, 694: ducum, id. ib. 12, 501: post obitum occasumque nostrum, since my ruin (i. e. exile), Cic. Pis. 15, 34: omnium interitus atque obitus, id. Div. 2, 16, 37 (al. leg. ortus): dici beatus ante obitum nemo debet, Ov. M. 3, 137.—
III. (Acc. to obeo, II. B. 4.) An entering upon, undertaking a thing (post-class.): fugae, Tert. Fug. ap. Persec. 1.

Origins

From obeō + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Catalanòbit
  • Frenchobit
  • Englishobitfrom French obit
  • Italianobito
  • Portugueseóbito
  • Spanishóbito
  • Galicianóbito

Quick answers

What does obitus mean in Latin?
obitus, a noun, means “the act of approaching or going toward; approach, encounter, visit; the act of going down, setting”.
What is the genitive of obitus?
The genitive singular is obitūs. obitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce obitus?
In classical Latin, [ˈɔ.bɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔː.bi.tus].