LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

obambulō

obambulō (present infinitive obambulāre, perfect active obambulāvī, supine obambulātum)
Classical[ɔˈbam.bʊ.ɫoː]Ecclesiastical[oˈbam.bu.lo]

Meaning

  1. to walk up to or close to
  2. to walk about, stroll

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ambulare · Spatiari · Deambulare · Inambulare · Obambulare

1. Ambulare (from ambire) denotes taking a walk as a leisurely motion, like going up and down, in opp. both to stare and cubare, and also to currere and salire; Plaut. Bacch. iv. 8. 56. Plin. Ep. ix. 36. Cic. Fat. 5. Fin. v. 17. Sen. Ep. 113. Gell. ii. 9. Sen. Ir. ii. 35. Plin. H. N. x. 38: spatiari denotes motion in open space, as to walk out, in opp. to the confinement which a room imposes. 2. Deambulare denotes going up and down till one is tired; inambulare, within a bounded space; obambulare, with reference to a fixed object, along which one walks, or to a person walking with us. (iii. 48.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obambulōobambulābamobambulābōobambulāvīobambulāveramobambulāverō
2nd sg.obambulāsobambulābāsobambulābisobambulāvistīobambulāverāsobambulāveris
3rd sg.obambulatobambulābatobambulābitobambulāvitobambulāveratobambulāverit
1st pl.obambulāmusobambulābāmusobambulābimusobambulāvimusobambulāverāmusobambulāverimus
2nd pl.obambulātisobambulābātisobambulābitisobambulāvistisobambulāverātisobambulāveritis
3rd pl.obambulantobambulābantobambulābuntobambulāvērunt
obambulāvēre
obambulāverantobambulāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obambulemobambulāremobambulāverimobambulāvissem
2nd sg.obambulēsobambulārēsobambulāverīsobambulāvissēs
3rd sg.obambuletobambulāretobambulāveritobambulāvisset
1st pl.obambulēmusobambulārēmusobambulāverīmusobambulāvissēmus
2nd pl.obambulētisobambulārētisobambulāverītisobambulāvissētis
3rd pl.obambulentobambulārentobambulāverintobambulāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obambulorobambulābarobambulābor
2nd sg.obambulāris
obambulāre
obambulābāris
obambulābāre
obambulāberis
obambulābere
3rd sg.obambulāturobambulābāturobambulābitur
1st pl.obambulāmurobambulābāmurobambulābimur
2nd pl.obambulāminīobambulābāminīobambulābiminī
3rd pl.obambulanturobambulābanturobambulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obambulerobambulārer
2nd sg.obambulēris
obambulēre
obambulārēris
obambulārēre
3rd sg.obambulēturobambulārētur
1st pl.obambulēmurobambulārēmur
2nd pl.obambulēminīobambulārēminī
3rd pl.obambulenturobambulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obambulāobambulāre
pres. 2nd pl.obambulāteobambulāminī
fut. 2nd sg.obambulātōobambulātor
fut. 3rd sg.obambulātōobambulātor
fut. 2nd pl.obambulātōte—
fut. 3rd pl.obambulantōobambulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobambulāreobambulārī
perfect infinitiveobambulāvisseobambulātum esse
future infinitiveobambulātūrum esseobambulātum īrī
present participleobambulāns—
perfect participle—obambulātus
obambulāta, obambulātā, obambulātae, obambulātam, obambulātārum, obambulātās, obambulātī, obambulātōrum, obambulātōs
future participleobambulātūrus
obambulātūra, obambulātūrā, obambulātūrae, obambulātūram, obambulātūrārum, obambulātūrās, obambulātūre, obambulātūrī, obambulātūrīs, obambulātūrō, obambulātūrōrum, obambulātūrōs, obambulātūrum
obambulandus
obambulanda, obambulandā, obambulandae, obambulandam, obambulandārum, obambulandās, obambulande, obambulandīs, obambulandōrum, obambulandōs
gerundobambulandī, obambulandō, obambulandumsupineobambulātum, obambulātū

ŏb-ambŭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , to walk before or near any thing, to go past (not in Cic. or Cæs.); constr. with dat. or acc.: obambulare adversum alios ambulare, et quasi ambulanti sese opponere, Paul. ex Fest. p. 187 Müll.
(a). With dat.: obambulare muris, Liv. 36, 34, 4: gymnasio, Suet. Tib. 11: nec (lupus) gregibus nocturnus obambulat, walk or prowl about, Verg. G. 3, 538.—
(b). With acc.: urbem, Plaut. Merc. 4, 4, 20: totam fremebundus obambulat Aetnam, Ov. M. 14, 188: gymnasia, Suet. Tib. 11 (al. gymnasio).—
II. Transf., in gen., to go or walk about, wander: neu noctu irem obambulatum, Plaut. Trin. 2, 2, 34: ante vallum, Liv. 25, 39: sermone imperfecto, Quint. 11, 3, 121: in herbis, Ov. M. 2, 851: praeter os, Plaut. Poen. prol. 19.—Absol.: cum solus obambulet, Ov. Tr. 2, 459; Suet. Tib. 25.

Origins

Proto-Indo-European *h₂ent- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *h₂énts? Proto-Indo-European *h₂m̥bʰíder. Proto-Italic *amβi- Latin ambi- Proto-Indo-European *h₂elh₂-der. Proto-Italic *alō Latin *alō Latin ambulō Latin obambulō From ob- + ambulō.

Descendants
  • Englishobambulate

Quick answers

What does obambulō mean in Latin?
obambulō, a verb, means “to walk up to or close to; to walk about, stroll”.
What are the principal parts of obambulō?
obambulō, obambulāre, obambulāvī, obambulātum (first conjugation).
How do you pronounce obambulō?
In classical Latin, [ɔˈbam.bʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [oˈbam.bu.lo].