LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

nuncupō

nuncupō (present infinitive nuncupāre, perfect active nuncupāvī, supine nuncupātum)
Classical[ˈnʊŋ.kʊ.poː]Ecclesiastical[ˈnuŋ.ku.po]

Meaning

  1. to call by name; to name
  2. to publicly name or appoint as heir
  3. to vow publicly
  4. to announce publicly or officially

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Nominare · Nuncupare · Vocare · Appellare

Nominare and nuncupare mean, to call anybody by his name; nominare, to call him by the name which he already possesses; nuncupare, to give a name to an object that has hitherto been without a name; whereas appellare and vocare mean to designate a person by any name, title, or appellation belonging to him. (v. 105.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.nuncupōnuncupābamnuncupābōnuncupāvīnuncupāveramnuncupāverō
nuncupārō
2nd sg.nuncupāsnuncupābāsnuncupābisnuncupāvistī
nuncupāstī
nuncupāverās
nuncupārās
nuncupāveris
3rd sg.nuncupatnuncupābatnuncupābitnuncupāvitnuncupāverat
nuncupārat
nuncupāverit
nuncupārit
1st pl.nuncupāmusnuncupābāmusnuncupābimusnuncupāvimusnuncupāverāmusnuncupāverimus
nuncupārimus
2nd pl.nuncupātisnuncupābātisnuncupābitisnuncupāvistis
nuncupāstis
nuncupāverātis
nuncupārātis
nuncupāveritis
nuncupāritis
3rd pl.nuncupantnuncupābantnuncupābuntnuncupāvērunt
nuncupāvēre, nuncupārunt
nuncupāverant
nuncupārant
nuncupāverint
nuncupārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.nuncupemnuncupāremnuncupāverim
nuncupārim
nuncupāvissem
nuncupāssem
2nd sg.nuncupēsnuncupārēsnuncupāverīsnuncupāvissēs
nuncupāssēs
3rd sg.nuncupetnuncupāretnuncupāverit
nuncupārit
nuncupāvisset
nuncupāsset
1st pl.nuncupēmusnuncupārēmusnuncupāverīmus
nuncupārīmus
nuncupāvissēmus
nuncupāssēmus
2nd pl.nuncupētisnuncupārētisnuncupāverītis
nuncupārītis
nuncupāvissētis
nuncupāssētis
3rd pl.nuncupentnuncupārentnuncupāverint
nuncupārint
nuncupāvissent
nuncupāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.nuncupornuncupābarnuncupābor
2nd sg.nuncupāris
nuncupāre
nuncupābāris
nuncupābāre
nuncupāberis
nuncupābere
3rd sg.nuncupāturnuncupābāturnuncupābitur
1st pl.nuncupāmurnuncupābāmurnuncupābimur
2nd pl.nuncupāminīnuncupābāminīnuncupābiminī
3rd pl.nuncupanturnuncupābanturnuncupābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.nuncupernuncupārer
2nd sg.nuncupēris
nuncupēre
nuncupārēris
nuncupārēre
3rd sg.nuncupēturnuncupārētur
1st pl.nuncupēmurnuncupārēmur
2nd pl.nuncupēminīnuncupārēminī
3rd pl.nuncupenturnuncupārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.nuncupānuncupāre
pres. 2nd pl.nuncupātenuncupāminī
fut. 2nd sg.nuncupātōnuncupātor
fut. 3rd sg.nuncupātōnuncupātor
fut. 2nd pl.nuncupātōte—
fut. 3rd pl.nuncupantōnuncupantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivenuncupārenuncupārī
perfect infinitivenuncupāvisse
nuncupāsse
nuncupātum esse
future infinitivenuncupātūrum essenuncupātum īrī
present participlenuncupāns
nuncupante, nuncupantem, nuncupantēs, nuncupantī, nuncupantia, nuncupantibus, nuncupantis, nuncupantīs, nuncupantium
—
perfect participle—nuncupātus
nuncupāta, nuncupātā, nuncupātae, nuncupātam, nuncupātārum, nuncupātās, nuncupātī, nuncupātōrum, nuncupātōs
future participlenuncupātūrus
nuncupātūra, nuncupātūrā, nuncupātūrae, nuncupātūram, nuncupātūrārum, nuncupātūrās, nuncupātūre, nuncupātūrī, nuncupātūrīs, nuncupātūrō, nuncupātūrōrum, nuncupātūrōs, nuncupātūrum
nuncupandus
nuncupanda, nuncupandā, nuncupandae, nuncupandam, nuncupandārum, nuncupandās, nuncupande, nuncupandīs, nuncupandōrum, nuncupandōs
gerundnuncupandī, nuncupandō, nuncupandumsupinenuncupātum, nuncupātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vota facere, nuncupare, suscipere, concipere
to make a vow.

nuncŭpo, āvi, ātum, 1 (nuncupassit for nuncupaverit;
I. v. in the foll.), v. a. nomencapio, to call by name, to call, name (mostly ante-class. and post-Aug.; esp. in jurid. lang.: quem cultrix nomine nostro nuncupat, Ov. F. 1, 246; cf. Cic. de Or. 3, 38, 153; Quint. 8, 3, 27 Spald. N. cr.; cf.: designo, declaro, dico): nuncupare nominare valere apparet in legibus, ubi nuncupatae pecuniae sunt scriptae; item in choro, in quo est: Aenea! Quis est qui meum nomen nuncupat? Item in Medio: Quis tu es mulier, quae me insueto nuncupāsti nomine? Varr. L. L. 6, § 60 Müll.: CVM NEXVM FACIET MANCIPIVMQVE VTI LINGVA NVNCVPASSIT ITA IVS ESTO, Fragm. XII. Tab. ap. Paul. ex Fest. p. 173 Müll.; cf. Cic. Off. 3, 16, 65; cf. also id. de Or. 1, 57, 245: nuncupata pecunia est nominata, certa (nomine certa?), nominibus propriis pronuntiata, Paul. ex Fest. p. 173 Müll.: tum illud, quod erat a deo donatum, nomine ipsius dei nuncupabant, Cic. N. D. 2, 23, 60; cf. id. ib. 2, 28, 71: res utiles deorum vocabulis, id. ib. 1, 15, 38; Plin. 4, 12, 27, § 91: Pompeii M. titulos omnes triumphosque hoc in loco nuncupari, id. 7, 26, 27, § 95: aliquam reginam, Just. 24, 2, 9: aliquem Caesarem, Aur. Vict. Caes. 23, 2: Indigetem, Ov. M. 14, 608.—Poet.: alicujus fidem, to invoke, Pac. ap. Non. 90, 11 (Trag. Rel. p. 78, v 141 Rib.).—
II. In partic.
A. Nuncupare heredem, to name publicly before witnesses as one's heir: heredes palam, ita ut exaudiri possint nuncupandi sunt, Dig. 28, 1, 21: voce nuncupatus heres, Just. 12, 15 fin.; Dig. 37, 11, 8: nuncupatum testamentum, a testament drawn up in the presence of witnesses, in which the testator names his heirs, Plin. Ep. 8, 18, 5.—
B. In gen., to constitute or appoint as one's heir, Suet. Claud. 4; id. Calig. 38: nec quia offendit alius, nuncuparis, sed quia ipse meruisti, Plin. Pan. 43.—
C. To announce publicly, proclaim formally: consultatum pro rostris an in senatu an in castris adoptio nuncuparetur, Tac. H. 1, 17.—
D. To pronounce vows publicly, to offer vows, to vow: vota nuncupata dicuntur, quae consules, praetores cum in provinciam proficiscuntur faciunt: ea in tabulas praesentibus multis referuntur. At Santra L. II. de verborum antiquitate satis multis nuncupata colligit non directo nominata significare, sed promissa et quasi testificata, circumscripta, recepta, quod etiam in votis nuncupandis esse convenientius, Paul. ex Fest. p. 173 Müll.; Cic. Phil. 3, 4, 11; Liv. 21, 63: cum consul more majorum secundum vota in Capitolio nuncupata, cum lictoribus paludatus profectus ab urbe esset, id. 41, 10: solvere vota nuncupata pro incolumitate exercitus, Val. Max. 1, 1 fin.

Origins

From nōmen (“name”) and capiō (“seize, catch”). De Vaan says the original compound must have been a nominal of the form *nōmiceps, with the meaning 'taking a name, declaring', from which was derived a verb of the first conjugation. This would have undergone syncope, passing through steps like the following: *nōmicupāre > *nōncupāre > *noncupāre > nuncupāre.

Descendants
  • Englishnuncupate

In English words that came into English from nuncupō

  • nuncupatenuncupātus
  • nuncupativenuncupātīvus

Quick answers

What does nuncupō mean in Latin?
nuncupō, a verb, means “to call by name; to name; to publicly name or appoint as heir”.
What are the principal parts of nuncupō?
nuncupō, nuncupāre, nuncupāvī, nuncupātum (first conjugation).
How do you pronounce nuncupō?
In classical Latin, [ˈnʊŋ.kʊ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈnuŋ.ku.po].