LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

nōtificō

nōtificō (present infinitive nōtificāre, perfect active nōtificāvī, supine nōtificātum)
Classical[noːˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[noˈtiː.fi.ko]

Meaning

  1. to make known

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.nōtificōnōtificābamnōtificābōnōtificāvīnōtificāveramnōtificāverō
2nd sg.nōtificāsnōtificābāsnōtificābisnōtificāvistīnōtificāverāsnōtificāveris
3rd sg.nōtificatnōtificābatnōtificābitnōtificāvitnōtificāveratnōtificāverit
1st pl.nōtificāmusnōtificābāmusnōtificābimusnōtificāvimusnōtificāverāmusnōtificāverimus
2nd pl.nōtificātisnōtificābātisnōtificābitisnōtificāvistisnōtificāverātisnōtificāveritis
3rd pl.nōtificantnōtificābantnōtificābuntnōtificāvērunt
nōtificāvēre
nōtificāverantnōtificāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.nōtificemnōtificāremnōtificāverimnōtificāvissem
2nd sg.nōtificēsnōtificārēsnōtificāverīsnōtificāvissēs
3rd sg.nōtificetnōtificāretnōtificāveritnōtificāvisset
1st pl.nōtificēmusnōtificārēmusnōtificāverīmusnōtificāvissēmus
2nd pl.nōtificētisnōtificārētisnōtificāverītisnōtificāvissētis
3rd pl.nōtificentnōtificārentnōtificāverintnōtificāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.nōtificornōtificābarnōtificābor
2nd sg.nōtificāris
nōtificāre
nōtificābāris
nōtificābāre
nōtificāberis
nōtificābere
3rd sg.nōtificāturnōtificābāturnōtificābitur
1st pl.nōtificāmurnōtificābāmurnōtificābimur
2nd pl.nōtificāminīnōtificābāminīnōtificābiminī
3rd pl.nōtificanturnōtificābanturnōtificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.nōtificernōtificārer
2nd sg.nōtificēris
nōtificēre
nōtificārēris
nōtificārēre
3rd sg.nōtificēturnōtificārētur
1st pl.nōtificēmurnōtificārēmur
2nd pl.nōtificēminīnōtificārēminī
3rd pl.nōtificenturnōtificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.nōtificānōtificāre
pres. 2nd pl.nōtificātenōtificāminī
fut. 2nd sg.nōtificātōnōtificātor
fut. 3rd sg.nōtificātōnōtificātor
fut. 2nd pl.nōtificātōte—
fut. 3rd pl.nōtificantōnōtificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivenōtificārenōtificārī
perfect infinitivenōtificāvissenōtificātum esse
future infinitivenōtificātūrum essenōtificātum īrī
present participlenōtificāns—
perfect participle—nōtificātus
future participlenōtificātūrusnōtificandus
gerundnōtificandī, nōtificandō, nōtificandumsupinenōtificātum, nōtificātū

nōtĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a. 1. notusfacio,
I. to make known (perh. only ante- and post-class.): genus alicui, Pompon. ap. Non. 144, 24: res est notificata satis, Poët. Lat. Min. t. 6, p. 383 Wernsd.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ǵneh₃-
  2. Proto-Indo-European*ǵn̥h₃sḱéti
  3. Proto-Italic*gnōskō
  4. Latinnōtificō

Latin nōscō Latin nōtus Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin nōtificō From nōtus (“known”) + -ficō.

Descendants
  • Catalannotificar
  • Frenchnotifierfrom Old French notifier
  • Englishnotifyfrom Old French notifier
  • Germannotifizieren
  • Italiannotificare
  • Portuguesenotificar
  • Romaniannotifica
  • Spanishnotificar
  • Asturiannotificar
  • Galiciannotificar

Quick answers

What does nōtificō mean in Latin?
nōtificō, a verb, means “to make known”.
What are the principal parts of nōtificō?
nōtificō, nōtificāre, nōtificāvī, nōtificātum (first conjugation).
How do you pronounce nōtificō?
In classical Latin, [noːˈtɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [noˈtiː.fi.ko].
Where does nōtificō come from?
Proto-Indo-European *ǵneh₃- → Proto-Indo-European *ǵn̥h₃sḱéti → Proto-Italic *gnōskō → Latin nōtificō.