LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

nōtēscō

nōtēscō (present infinitive nōtēscere, perfect active nōtuī)
Classical[noːˈteːs.koː]Ecclesiastical[noˈtɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto become known or famous
    nec minus haec nostri notescet fama sepulcri, quam fuerant Pthii busta cruenta viri1990 translation by G. P. Goold Nor will the fame of this my tomb be less widespread than was the blood-stained mound of Phthia’s hero30 BCE – 16 BCE, Propertius, Elegiae 2.14.37–38
    Usu peritus hariolo veracior vulgo perhibetur; causa sed non dicitur, notescet quae nunc primum fabella mea.One who has learned by experience is widely believed to be more reliable than a soothsayer. The reason for this this is not told, but it will now, for the first time, become more famous thanks to my fablec. 15 BCE – 50 CE, Phaedrus, Fables 3.3

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.nōtēscōnōtēscēbamnōtēscamnōtuīnōtueramnōtuerō
2nd sg.nōtēscisnōtēscēbāsnōtēscēsnōtuistīnōtuerāsnōtueris
3rd sg.nōtēscitnōtēscēbatnōtēscetnōtuitnōtueratnōtuerit
1st pl.nōtēscimusnōtēscēbāmusnōtēscēmusnōtuimusnōtuerāmusnōtuerimus
2nd pl.nōtēscitisnōtēscēbātisnōtēscētisnōtuistisnōtuerātisnōtueritis
3rd pl.nōtēscuntnōtēscēbantnōtēscentnōtuērunt
nōtuēre
nōtuerantnōtuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.nōtēscamnōtēsceremnōtuerimnōtuissem
2nd sg.nōtēscāsnōtēscerēsnōtuerīsnōtuissēs
3rd sg.nōtēscatnōtēsceretnōtueritnōtuisset
1st pl.nōtēscāmusnōtēscerēmusnōtuerīmusnōtuissēmus
2nd pl.nōtēscātisnōtēscerētisnōtuerītisnōtuissētis
3rd pl.nōtēscantnōtēscerentnōtuerintnōtuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.nōtēsce—
pres. 2nd pl.nōtēscite—
fut. 2nd sg.nōtēscitō—
fut. 3rd sg.nōtēscitō—
fut. 2nd pl.nōtēscitōte—
fut. 3rd pl.nōtēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivenōtēscere—
perfect infinitivenōtuisse—
present participlenōtēscēns—
gerundnōtēscendī, nōtēscendō, nōtēscendum

nōtesco, tŭi, 3,
I. v. inch. n. [1. notus], to become known (poet. and in post-Aug. prose): notescatque magis mortuus atque magis, Cat. 68, 47: nec minus haec nostri notescet fama sepulchri, Prop. 2, 13, 37 (3, 5, 21 M.): malis facinoribus notescere, Tac. A. 12, 8: quae ubi Tiberio notuere, scripsit consulibus, id. ib. 1, 73; Suet. Aug. 43; id. Ner. 42: nondum fas erat alienigenis hominibus religionem veri Dei notescere, Lact. 4, 2, 5.

Origins

Latin nōscō Latin nōtus Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *-éh₁sḱeti Proto-Italic *-ēskō Latin -ēscō Latin nōtēscō From nōtus (“famous”) + -ēscō (“to become”).

Quick answers

What does nōtēscō mean in Latin?
nōtēscō, a verb, means “to become known or famous”.
What are the principal parts of nōtēscō?
nōtēscō, nōtēscere, nōtuī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce nōtēscō?
In classical Latin, [noːˈteːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [noˈtɛs.ko].