adjectivethird-declension two-termination adjective
notābilis
notābilis (neuter notābile, adverb notābiliter)
Classical[nɔˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[noˈtaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationnotable, remarkable, extraordinary, memorable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | notābilis | notābilis | notābile |
| genitive | notābilis | notābilis | notābilis |
| dative | notābilī | notābilī | notābilī |
| accusative | notābilem | notābilem | notābile |
| ablative | notābilī | notābilī | notābilī |
| vocative | notābilis | notābilis | notābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | notābilēs | notābilēs | notābilia |
| genitive | notābilium | notābilium | notābilium |
| dative | notābilibus | notābilibus | notābilibus |
| accusative | notābilīs notābilēs | notābilīs notābilēs | notābilia |
| ablative | notābilibus | notābilibus | notābilibus |
| vocative | notābilēs | notābilēs | notābilia |
nŏtābĭlis, e, adj. nota,
I. noteworthy, distinguished, remarkable, extraordinary, memorable, notable (not freq. till the Aug. per.; in Cic. perh. only once; in Cæs. not at all).
I. Prop.: exitus, * Cic. Fam. 5, 12, 5:
rara et notabilis res, Plin. Ep. 7, 6, 1: id est notabilius, Quint. 8, 3, 22: illud notabile ex diversis, id. 8, 5, 5: notabilis introitus, Tac. Agr. 40: cunctis, Juv. 6, 374: magna ista et notabilis eloquentia, Tac. Or. 40.—B. Esp., in a bad sense, infamous, notorious:
turpitudine notabiles, Dig. 3, 1, 5: si quid in pejus notabile est, Quint. 1, 3, 1: quae imperitis quoque ad reprehensionem notabilia videntur, id. 9, 4, 33: eo notabilior caedes fuit, quia filius patrem interfecit, Tac. H. 3, 25.—II. Transf., dis cernible, perceptible:
aspice nobilissimarum civitatum fundamenta vix notabilia, Sen. Ira, 1, 2, 3.—B. Pointed at, marked, indicated:
digitis hominum nutibusque notabilis, App. M. 11, p. 784 Oud.—Hence, adv.: nŏtābĭlĭter, remarkably, notably; perceptibly: quaedam frequentius et notabiliter usurpavit, Suet. Aug. 87: expalluit notabiliter, Plin. Ep. 1, 5, 13: gaudium eminuit, id. ib. 5, 17, 5.—Comp.: notabilius turbare, Tac. H. 1, 55: aliquem odisse, Quint. Decl. 17.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
notābilis e, adj. with comp.
noto, noteworthy, conspicuous, extraordinary, memorable, notable : exitus: via Lactea candore notabilis, O.: cunctis, Iu. — Infamous, notorious : notabilior caedes, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin notābilis From notāre, notō (“to note, mark”) + -bilis.