noun · masculinefirst declension
nauta
nauta m or f (genitive nautae)
Classical[ˈnau̯.ta]Ecclesiastical[ˈnaːu̯.ta]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- femininemasculinesailor, seaman, mariner
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī in nāve labōrat et per mare nāvigat.nauta -ae m — in Mille Verba, Mare et Nāvēs
quī nāvem agitnauta -ae (m) — in Metamorphoses I, †
a sailor
nauta — in Seneca, ch. XVIII
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nauta | nautae |
| genitive | nautae | nautārum |
| dative | nautae | nautīs |
| accusative | nautam | nautās |
| ablative | nautā | nautīs |
| vocative | nauta | nautae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- nautae, remiges
- sailors, rowers.
nauta (ante-class., poet., and late Lat. nāvĭta), ae, m. for navita, from navis,
I. a sailor, seaman, mariner:
ego nautas eum non putabam habiturum, Cic. Att. 9, 3, 2; id. Fam. 16, 9, 4; nautas gubernatoresque comparari jubet, Caes. B. G. 3, 9: pavidus nauta, Hor. C. 1, 1, 14: nautae = mercatores, id. S. 1, 1, 29: permixtus nautis et furibus et fugitivis, Juv. 8, 174.—Uncontracted form navita (mostly poet.): nulla est voluptas navitis major, Plaut. Men. 2, 1, 1; Cato ap. Paul. ex Fest. p. 169 Müll.: timidi navitae, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 23: navita de ventis, de tauris narrat arator, Prop. 2, 1, 43: navita tum stellis numeros et nomina fecit, Verg. G. 1, 137: omnis navita ponto Umida vela legit, id. ib. 1, 372 sq.: navitas precum ejus (Arionis) commiseritum esse, Gell. 16, 19, 11; cf. Charon. Ap. M. 6, 20, p. 181; so, navita turpis aquae, Tib. 1, 10, 36: navita Porthmeus, Petr. poet. 121, 117.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nauta ae, m
for navita, from navis, a sailor, seaman, mariner, boatman : Charybdis infesta nautis: nautas comparari, Cs.: pavidus, H., V., Iu.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)neh₂-
- Proto-Indo-European*néh₂us
- Ancient Greek ναῦς(naûs)
- Latinnauta
Proto-Indo-European *-tósder. Ancient Greek -της (-tēs) Ancient Greek ναύτης (naútēs)bor. Latin nauta Borrowed from Ancient Greek ναύτης (naútēs, “sailor”). By surface analysis, Ancient Greek ναῦς (naûs) + -ta. Doublet of nāvita.
Descendants
- Catalannauta
- English-naut
- Italiannauta
- Spanishnauta
- Latin*nautō