noun · masculinefourth declension
nārrātus
nārrātus m (genitive nārrātūs)
Classical[naːrˈraː.tʊs]Ecclesiastical[narˈraː.tus]
Meaning
- narration, narrative, story
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nārrātus | nārrātūs |
| genitive | nārrātūs | nārrātuum |
| dative | nārrātuī | nārrātibus |
| accusative | nārrātum | nārrātūs |
| ablative | nārrātū | nārrātibus |
| vocative | nārrātus | nārrātūs |
narrātus, a, um, Part., v. narro.
narrātus, ūs, m. narro,
I. a narration, narrative (poet. and in post-class. prose):
veniet narratibus hora Tempestiva meis, Ov. M. 5, 499; App. M. 9, p. 230, 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nārrātus
P. of narro.
(nārrātus, ūs) m
narro, a narration, narrative : narratibus hora Tempestiva meis, O.
Origins
From nārrō + -tus (forming action nouns).