noun · masculinethird declension
narrātor
narrātor m (genitive narrātōris)
Classical[narˈraː.tɔr]Ecclesiastical[narˈraː.tor]
Meaning
- narrator
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī fābulam nārratnārrātor -ōris (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | narrātor | narrātōrēs |
| genitive | narrātōris | narrātōrum |
| dative | narrātōrī | narrātōribus |
| accusative | narrātōrem | narrātōrēs |
| ablative | narrātōre | narrātōribus |
| vocative | narrātor | narrātōrēs |
narrātor, ōris, m. id.,
I. a relater, narrator, historian (class.):
narratores faceti, Cic. de Or. 2, 54, 219: rerum, id. ib. 2, 12, 54: disertus rerum suarum, Quint. 11, 1, 36: a narratoribus oratoribusque praecipua materia in laudem principis adsumta est, Tac. A. 16, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nārrātor ōris, m
narro, a relater, narrator, historian : narratores faceti: rerum.
In English words that came into English from narrātor
- narratornarrātor