noun · femininethird declension
nārrātiō
nārrātiō f (genitive nārrātiōnis)
Classical[naːrˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[narˈrat.t͡si.o]
Meaning
- narration, narrative, story
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nārrātiō nārrātiuncula | nārrātiōnēs nārrātiunculae |
| genitive | nārrātiōnis nārrātiunculae | nārrātiōnum nārrātiunculārum |
| dative | nārrātiōnī nārrātiunculae | nārrātiōnibus nārrātiunculīs |
| accusative | nārrātiōnem nārrātiunculam | nārrātiōnēs nārrātiunculās |
| ablative | nārrātiōne nārrātiunculā | nārrātiōnibus nārrātiunculīs |
| vocative | nārrātiō nārrātiuncula | nārrātiōnēs nārrātiunculae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- narratio, fabula
- a narrative, tale, story.
- narratiuncula, fabella (Fin. 5. 15)
- an anecdote.
narrātĭo, ōnis, f. id.,
I. a relating, narrating, a narration, narrative.
I. In gen.:
narrationes credibiles, nec historico, sed prope cotidiano sermone explicatae dilucide, Cic. Or. 26, 124: rem narrare ita ut verisimilis narratio sit, id. de Or. 2, 19, 80: si exponenda est narratio, id. Or. 62, 210; Phaedr. 4, 5, 2.—II. In partic., in rhet.:
narratio est rerum gestarum, aut ut gesta rum, expositio: narrationum genera sunt tria, etc., Cic. Inv. 1, 19, 27; id. de Or. 2, 19, 80; id. Part. Or. 9, 31; Auct. Her. 1, 8, 12; Quint. 4, 2, 1 sq.; Mart. Cap. 5, § 550.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nārrātiō ōnis, f
narro, a relating, narrating, narration, narrative : Narrationis initium, T.: narrationes credibiles: exponenda: brevis, Ph.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin nārrātiō From nārrō (“narrate”) + -tiō.
Descendants
- Catalannarració
- Frenchnarration
- Italiannarrazione
- Portuguesenarração
- Romaniannarațiune
- Romaniannarație
- Spanishnarración
- Galiciannarración
- Siciliannarrazziuni