adjectivethird-declension two-termination adjective
mūnis
mūnis (neuter mūne)
Classical[ˈmuː.nɪs]Ecclesiastical[ˈmuː.nis]
Meaning
- two terminationready to be of service or to oblige, obliging
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mūnis | mūnis | mūne |
| genitive | mūnis | mūnis | mūnis |
| dative | mūnī | mūnī | mūnī |
| accusative | mūnem | mūnem | mūne |
| ablative | mūnī | mūnī | mūnī |
| vocative | mūnis | mūnis | mūne |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mūnēs | mūnēs | mūnia |
| genitive | mūnium | mūnium | mūnium |
| dative | mūnibus | mūnibus | mūnibus |
| accusative | mūnīs mūnēs | mūnīs mūnēs | mūnia |
| ablative | mūnibus | mūnibus | mūnibus |
| vocative | mūnēs | mūnēs | mūnia |
mūnis, e, adj. cf. munus,
I. ready to be of service or to oblige, obliging (ante-class.):
dico ejus pro meritis gratum me et munem fore, Plaut. Merc. prol. 105: munifici munesque viri, Lucil. ap. Non. 23, 15; cf.: munem significare ... officiosum: unde e contrario immunis dicitur, qui nullo fungitur officio, Paul. ex Fest. p. 143 Müll.Origins
According to De Vaan, possibly a back-formation from commūnis, though there is also evidence for the existence of *moinis at the Proto-Italic level. Cognate with immūnis, mūnia, commūnis, mūnus, Old English ġemǣne (“common”).