LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mūnificus

mūnificus (feminine mūnifica, neuter mūnificum)
Classical[muːˈnɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[muˈniː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivebountiful, liberal, benevolent, generous, munificent

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Largus · Benignus · Liberalis · Munificus

Largus means any one who makes a rich present, to whomever he makes it, and from whatever motive, in opp. to parcus. Ter. Heaut. iii. 1, 31; whereas benignus, liberalis, and munificus, denote virtuous qualities in the giver. The benignus follows a pure impulse of humanity, love towards his fellow men; the liberalis, a noble pride, or feeling of self-respect; the munificus, a princely feeling, or, at any rate, a feeling of laudable ambition. Benignitas gives richly, because it has no wish to possess and enjoy alone, like goodness; liberalitas gives as much as, and not less than, a man of noble sentiment believes suitable to his own rank and to another’s merits, without scrupulous mercantile calculation, like a gentlemanly spirit; munificentia gives rather too much than too little, from the pleasure of making people happy, and causing an agreeable surprise, like generosity. (iv. 146.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemūnificusmūnificamūnificum
genitivemūnificīmūnificaemūnificī
dativemūnificōmūnificaemūnificō
accusativemūnificummūnificammūnificum
ablativemūnificōmūnificāmūnificō
vocativemūnificemūnificamūnificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemūnificīmūnificaemūnifica
genitivemūnificōrummūnificārummūnificōrum
dativemūnificīsmūnificīsmūnificīs
accusativemūnificōsmūnificāsmūnifica
ablativemūnificīsmūnificīsmūnificīs
vocativemūnificīmūnificaemūnifica

mūnĭfĭcus, a, um, adj. munusfacio,
I. present-making, i. e. bountiful, liberal, benevolent, generous, munificent (class.; syn.: liberalis, beneficus).
I. Of persons: ut munifica sim bonis, Plaut. Am. 2, 2, 212: in dando munificum esse, Cic. Off. 2, 18, 64: liberalissimus munificentissimusque, id. Rosc. Com. 8, 22.—
II. Of things: opes, Ov. P. 4, 1, 24: arca, Mart. 8, 38, 11.—Comp.: munificior a munifico identidem Cato dixit, cum nunc munificentior dicamus, quamvis munificens non sit in usu, Paul. ex Fest. p. 155 Müll.—Hence, adv.: mūnĭ-fĭcē, bountifully, munificently (class.): tam munifice et tam large dare, Cic. N. D. 3, 27, 69: adjuvisse, Liv. 22, 37.
mūnĭfĭcus, a, um, adj. munia-facio,
I. doing duty, on duty (post-class.): munifici milites (al. munifices), Dig. 50, 16, 18.

Origins

From Latin munus (“gift”) + facio (“to make”).

Descendants
  • Englishmunific
  • Italianmunifico
  • Portuguesemunífico

Quick answers

What does mūnificus mean in Latin?
mūnificus, a adjective, means “bountiful, liberal, benevolent, generous, munificent”.
How do you pronounce mūnificus?
In classical Latin, [muːˈnɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [muˈniː.fi.kus].