noun · neutervariously declined, third declension, second declension
mūnia
mūnia n pl (genitive mūnium or mūniōrum)
Classical[ˈmuː.ni.a]Ecclesiastical[ˈmuː.ni.a]
Meaning
- pluralplural onlyduties, functions
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | mūnia |
| genitive | — | mūnium mūniōrum |
| dative | — | mūnibus mūniīs |
| accusative | — | mūnia |
| ablative | — | mūnibus mūniīs |
| vocative | — | mūnia |
mūnĭa (archaic form moenia: moenia praeter aedificia significant etiam et munia, hoc est officia, Paul. ex Fest. p. 151 Müll.), ōrum (class. only in the form munia, nom. and acc.), n. Sanscr. root mū, bind; that to which one is bound; cf. Gr. ἀμύνω; also moenia, murus, munus, immunis, etc.,
I. duties, functions, esp. official or professional duties (class.;
syn.: officia, munera): munia candidatorum, Cic. Mur. 35, 73: qui suis cervicibus tanta munia atque rem publicam sustinent, id. Sest. 66, 138: cuncti omnium ordinum extrema munia sequi, Sall. Fragm. ap. Non. 137, 12: belli pacisque munia facere, Liv. 1, 42: senatūs, magistratuum, legum in se trahere, Tac. A. 1, 2; cf.: munia consulatūs obire, id. ib. 2, 26: munia ducis implere, id. H. 1, 62: vitae servare munia, Hor. Ep. 2, 2, 131. —Post-class. forms, gen.: OB HAEC INSIGNIA GENERA MVNIORVM, Inscr. Spon. Miscell. Antiq. p. 36 (A. D. 394), but gen. muniūm, Tert. Cor. Mil. 11.—Dat. munibus, Claud. Laud. Stil. 3, 76: muniis, Amm. 31, 2, 20; Serv. Verg. A. 12, 559; Cod. Just. 8, 10, 8 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mūnia ōrum, n
2 MV-, duties, functions, official duties : suis cervicibus tanta munia sustinere: belli pacisque munia facere, L.: vitae, H.
Origins
From Proto-Italic *moinis, from Proto-Indo-European *moy-nós, from *mey- (“to change, swap”). mūnus (“service”) is from the same source.