verbfirst conjugation
mūnerō
mūnerō (present infinitive mūnerāre, perfect active mūnerāvī, supine mūnerātum)
Classical[ˈmuː.nɛ.roː]Ecclesiastical[ˈmuː.ne.ro]
Meaning
- to present; to honor (with), reward
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dōnīs afficiōmūnerō -āre — in IVLIANVS III: Persia, ch. 6
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūnerō | mūnerābam | mūnerābō | mūnerāvī | mūnerāveram | mūnerāverō mūnerārō |
| 2nd sg. | mūnerās | mūnerābās | mūnerābis | mūnerāvistī mūnerāstī | mūnerāverās mūnerārās | mūnerāveris |
| 3rd sg. | mūnerat | mūnerābat | mūnerābit | mūnerāvit | mūnerāverat mūnerārat | mūnerāverit mūnerārit |
| 1st pl. | mūnerāmus | mūnerābāmus | mūnerābimus | mūnerāvimus | mūnerāverāmus | mūnerāverimus mūnerārimus |
| 2nd pl. | mūnerātis | mūnerābātis | mūnerābitis | mūnerāvistis mūnerāstis | mūnerāverātis mūnerārātis | mūnerāveritis mūnerāritis |
| 3rd pl. | mūnerant | mūnerābant | mūnerābunt | mūnerāvērunt mūnerāvēre, mūnerārunt | mūnerāverant mūnerārant | mūnerāverint mūnerārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūnerem | mūnerārem | mūnerāverim mūnerārim | mūnerāvissem mūnerāssem |
| 2nd sg. | mūnerēs | mūnerārēs | mūnerāverīs | mūnerāvissēs mūnerāssēs |
| 3rd sg. | mūneret | mūnerāret | mūnerāverit mūnerārit | mūnerāvisset mūnerāsset |
| 1st pl. | mūnerēmus | mūnerārēmus | mūnerāverīmus mūnerārīmus | mūnerāvissēmus mūnerāssēmus |
| 2nd pl. | mūnerētis | mūnerārētis | mūnerāverītis mūnerārītis | mūnerāvissētis mūnerāssētis |
| 3rd pl. | mūnerent | mūnerārent | mūnerāverint mūnerārint | mūnerāvissent mūnerāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūneror | mūnerābar | mūnerābor |
| 2nd sg. | mūnerāris mūnerāre | mūnerābāris mūnerābāre | mūnerāberis mūnerābere |
| 3rd sg. | mūnerātur | mūnerābātur | mūnerābitur |
| 1st pl. | mūnerāmur | mūnerābāmur | mūnerābimur |
| 2nd pl. | mūnerāminī | mūnerābāminī | mūnerābiminī |
| 3rd pl. | mūnerantur | mūnerābantur | mūnerābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | mūnerer | mūnerārer |
| 2nd sg. | mūnerēris mūnerēre | mūnerārēris mūnerārēre |
| 3rd sg. | mūnerētur | mūnerārētur |
| 1st pl. | mūnerēmur | mūnerārēmur |
| 2nd pl. | mūnerēminī | mūnerārēminī |
| 3rd pl. | mūnerentur | mūnerārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mūnerā | mūnerāre |
| pres. 2nd pl. | mūnerāte | mūnerāminī |
| fut. 2nd sg. | mūnerātō | mūnerātor |
| fut. 3rd sg. | mūnerātō | mūnerātor |
| fut. 2nd pl. | mūnerātōte | — |
| fut. 3rd pl. | mūnerantō | mūnerantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | mūnerāre | mūnerārī mūnerārier |
| perfect infinitive | mūnerāvisse mūnerāsse | mūnerātum esse |
| future infinitive | mūnerātūrum esse | mūnerātum īrī |
| present participle | mūnerāns mūnerante, mūnerantem, mūnerantēs, mūnerantī, mūnerantia, mūnerantibus, mūnerantis, mūnerantīs, mūnerantium | — |
| perfect participle | — | mūnerātus mūnerāta, mūnerātā, mūnerātae, mūnerātam, mūnerātārum, mūnerātās, mūnerātī, mūnerātōrum, mūnerātōs |
| future participle | mūnerātūrus mūnerātūra, mūnerātūrā, mūnerātūrae, mūnerātūram, mūnerātūrārum, mūnerātūrās, mūnerātūre, mūnerātūrī, mūnerātūrīs, mūnerātūrō, mūnerātūrōrum, mūnerātūrōs, mūnerātūrum | mūnerandus mūneranda, mūnerandā, mūnerandae, mūnerandam, mūnerandārum, mūnerandās, mūnerande, mūnerandīs, mūnerandōrum, mūnerandōs |
gerundmūnerandī, mūnerandō, mūnerandumsupinemūnerātum, mūnerātū
mūnĕro (moen-), āvi, ātum, 1, v. a., and mūnĕror, ātus (v. Gell. 18, 12, 20), 1, v. dep. munus,
I. to give, bestow, present a thing; to present, honor, reward with a thing (rare but class.; syn.: dono, largior, impertion.
I. Form munero, with dat.: cujus exuvias et coronam huic muneravit virgini, Att. ap. Non. 499, 11: Kalendis suam matrem. Plaut. Mil. 3, 1, 97:
Horolen, Flor. 3, 5, 28 (Trag. Rel. v. 446 Rib.): beneficium alicui, to render, Plaut. Capt. 5, 1, 15; Turp. ap. Non. 477, 19.—With abl.: ea, quibus rex te munerare constituerat, Cic. Deiot. 6, 17: inani me, inquis, lance muneras. Sen. Ep. 119, 5; Dig. 48, 20, 6 fin.: a Trojano locupletissime muneratus, Spart. Hadr. 3, 4: mulier munerata, Amm. 14, 7, 4: legatus muneratus, id. 17, 8, 3.—In gerundive: non meretriculis moenerandis rem coëgit, Plaut. Truc. 2, 2, 55 Speng.— Absol.: at certatim nutricant et munerant, Plaut. Mil. 3, 1, 121: regni eum societate muneravit, Macr. S. 1, 7, 21: dignus quem maximis officiis muneres, Symm. Ep. 1, 104. —II. Form muneror:
natura aliud alii muneratur, Cic. Inv. 2, 1, 3: assectatur, assidet, muneratur, id. Par. 5, 2, 39; Ter. Heaut. 2, 3, 59 (dub.; Fleck. demunerarier): Alexis me opipare muneratus est, Cic. Att. 7, 2, 3: aliquem aliquā re, Hor. Epod. 2, 20; App. Herm. Trim. 11.Origins
From mūnus (“function, employment”).