noun · femininethird declension
mūnerātiō
mūnerātiō f (genitive mūnerātiōnis)
Classical[muː.nɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[mu.neˈrat.t͡si.o]
Meaning
- Late LatinA giving, presenting.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mūnerātiō | mūnerātiōnēs |
| genitive | mūnerātiōnis | mūnerātiōnum |
| dative | mūnerātiōnī | mūnerātiōnibus |
| accusative | mūnerātiōnem | mūnerātiōnēs |
| ablative | mūnerātiōne | mūnerātiōnibus |
| vocative | mūnerātiō | mūnerātiōnēs |
mūnĕrātĭo, ōnis, f. munero,
I. a giving, presenting (post-class.). necessaria, Dig. 27, 3, 1.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mūnerātiō From mūnerō + -tiō (“-tion”).
Descendants
- Italianmunerazione