LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

morsicō

morsicō (present infinitive morsicāre, perfect active morsicāvī, supine morsicātum)
Classical[ˈmɔr.sɪ.koː]Ecclesiastical[ˈmɔr.si.ko]

Meaning

  1. obsoleteto bite
  2. obsoleteto press one's lips together (as in kissing)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.morsicōmorsicābammorsicābōmorsicāvīmorsicāverammorsicāverō
2nd sg.morsicāsmorsicābāsmorsicābismorsicāvistīmorsicāverāsmorsicāveris
3rd sg.morsicatmorsicābatmorsicābitmorsicāvitmorsicāveratmorsicāverit
1st pl.morsicāmusmorsicābāmusmorsicābimusmorsicāvimusmorsicāverāmusmorsicāverimus
2nd pl.morsicātismorsicābātismorsicābitismorsicāvistismorsicāverātismorsicāveritis
3rd pl.morsicantmorsicābantmorsicābuntmorsicāvērunt
morsicāvēre
morsicāverantmorsicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.morsicemmorsicāremmorsicāverimmorsicāvissem
2nd sg.morsicēsmorsicārēsmorsicāverīsmorsicāvissēs
3rd sg.morsicetmorsicāretmorsicāveritmorsicāvisset
1st pl.morsicēmusmorsicārēmusmorsicāverīmusmorsicāvissēmus
2nd pl.morsicētismorsicārētismorsicāverītismorsicāvissētis
3rd pl.morsicentmorsicārentmorsicāverintmorsicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.morsicormorsicābarmorsicābor
2nd sg.morsicāris
morsicāre
morsicābāris
morsicābāre
morsicāberis
morsicābere
3rd sg.morsicāturmorsicābāturmorsicābitur
1st pl.morsicāmurmorsicābāmurmorsicābimur
2nd pl.morsicāminīmorsicābāminīmorsicābiminī
3rd pl.morsicanturmorsicābanturmorsicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.morsicermorsicārer
2nd sg.morsicēris
morsicēre
morsicārēris
morsicārēre
3rd sg.morsicēturmorsicārētur
1st pl.morsicēmurmorsicārēmur
2nd pl.morsicēminīmorsicārēminī
3rd pl.morsicenturmorsicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.morsicāmorsicāre
pres. 2nd pl.morsicātemorsicāminī
fut. 2nd sg.morsicātōmorsicātor
fut. 3rd sg.morsicātōmorsicātor
fut. 2nd pl.morsicātōte—
fut. 3rd pl.morsicantōmorsicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemorsicāremorsicārī
perfect infinitivemorsicāvissemorsicātum esse
future infinitivemorsicātūrum essemorsicātum īrī
present participlemorsicāns
morsicante, morsicantem, morsicantēs, morsicantī, morsicantia, morsicantibus, morsicantis, morsicantīs, morsicantium
—
perfect participle—morsicātus
future participlemorsicātūrusmorsicandus
gerundmorsicandī, morsicandō, morsicandumsupinemorsicātum, morsicātū

morsĭco, 1, v. a. mordeo.
I. To bite continually, Paul. ex Fest. p. 68 Müll.—
II. To bite, to press the lips together as in kissing (post-class.): ore improbo compulsat, et morsicat, App. M. 7, p. 197, 16: limis et morsicantibus oculis, winking, ogling, id. ib. 2, p. 119, 8 (al. morsito).

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)merd-
  2. Proto-Indo-European*(s)mordéyeti
  3. Proto-Italic*mordejō
  4. Proto-Italic*mordeō
  5. Latinmorsicō

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -sus Latin morsus Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin morsicō From morsus + -icō.

Ibero-Romance
  • Portuguesemorsegar
  • Portuguesemossegar
  • Spanishmoscar
  • Aragonesemosegar
  • Aragoneseamosegar
  • Aragonesemosaquiar
  • Galicianamosegar
  • Basquemurtxikatu
Balkan Romance
  • Romanianmurseca
  • Romanianmursica
Gallo-Romance
  • Catalanmossegar
  • Occitanmossegar
Italo-Romance
  • Italianmorsicare
  • Corsicanmursicà
  • Tarantinomuzzecà
  • Sicilianmuzzicari
Dalmatian
  • unknownmorscur
  • unknownmorscuor
  • unknownmoscuor
  • unknownmoscuar
North Italian
  • Friuliansmorseâ
  • Istriotmursagà
  • Venetanmorsegar
  • Venetanmosegar
  • Venetanmusegar

Quick answers

What does morsicō mean in Latin?
morsicō, a verb, means “to bite; to press one's lips together (as in kissing)”.
What are the principal parts of morsicō?
morsicō, morsicāre, morsicāvī, morsicātum (first conjugation).
How do you pronounce morsicō?
In classical Latin, [ˈmɔr.sɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɔr.si.ko].
Where does morsicō come from?
Proto-Indo-European *(s)merd- → Proto-Indo-European *(s)mordéyeti → Proto-Italic *mordejō → Proto-Italic *mordeō → Latin morsicō.