LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mōrātus

mōrātus (feminine mōrāta, neuter mōrātum)
Classical[moːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[moˈraː.tus]

Meaning

  1. adjectivemannered; of morals
    bene mōrāta muliera well-mannered woman
  2. adjectiveadapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemōrātusmōrātamōrātum
genitivemōrātīmōrātaemōrātī
dativemōrātōmōrātaemōrātō
accusativemōrātummōrātammōrātum
ablativemōrātōmōrātāmōrātō
vocativemōrātemōrātamōrātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemōrātīmōrātaemōrāta
genitivemōrātōrummōrātārummōrātōrum
dativemōrātīsmōrātīsmōrātīs
accusativemōrātōsmōrātāsmōrāta
ablativemōrātīsmōrātīsmōrātīs
vocativemōrātīmōrātaemōrāta

mŏrātus, a, um, Part., from moror.
mōrātus, a, um, adj. mos.
I. Mannered, of morals, good or bad; constituted, conditioned, circumstanced (class.): nequiquam mulier exornata est bene, si morata est male, Plaut. Most. 1, 3, 132: condigne pater est ejus moratus moribus, id. Capt. 1, 1, 39: morata recte (puella), id. Aul. 2, 2, 62: viri bene morati, Cic. de Or. 2, 43, 184: genus hominum optime moratum, id. Agr. 2, 31, 84: melius, id. Fin. 1, 19, 63: ita haec morata est janua, is of such a nature, Plaut. As. 2, 3, 10: male moratus venter, insatiable, Ov. M. 15, 95: bene morata disciplina, Col. 1, 8: aut multitudinem melius moratam censeam fieri posse, Liv. 26, 22, 14: in tam bene morata civitate, id. 45, 23, 10: bene moratae urbes, Quint. 8, 6, 24.—
II. Esp. of style, etc., adapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic: poëma, Cic. Div. 1, 31, 66: recte morata Fabula, in which the characters are accurately drawn, Hor. A. P. 319; cf.: in oratione morata debent esse omnia cum dignitate, Quint. 4, 2, 64.

Origins

Proto-Indo-European *meh₁-der. Proto-Italic *mōs Latin mōs Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin mōrātus From mōs + -ātus.

Quick answers

What does mōrātus mean in Latin?
mōrātus, a adjective, means “mannered; of morals; adapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic”.
How do you pronounce mōrātus?
In classical Latin, [moːˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [moˈraː.tus].