adjectivefirst/second-declension adjective
montivagus
montivagus (feminine montivaga, neuter montivagum)
Classical[mɔnˈtɪ.wa.ɡʊs]Ecclesiastical[monˈtiː.va.ɡus]
Meaning
- adjectivemountain roaming, that wanders over mountains (mostly poetical)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | montivagus | montivaga | montivagum |
| genitive | montivagī | montivagae | montivagī |
| dative | montivagō | montivagae | montivagō |
| accusative | montivagum | montivagam | montivagum |
| ablative | montivagō | montivagā | montivagō |
| vocative | montivage | montivaga | montivagum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | montivagī | montivagae | montivaga |
| genitive | montivagōrum | montivagārum | montivagōrum |
| dative | montivagīs | montivagīs | montivagīs |
| accusative | montivagōs | montivagās | montivaga |
| ablative | montivagīs | montivagīs | montivagīs |
| vocative | montivagī | montivagae | montivaga |
montĭ-văgus, a, um, adj. mons-vagus,
I. mountain-roaming, that wanders over mountains (mostly poet.):
Diana, Stat. Ach. 1, 450: fera, Lucr. 1, 404: genus ferarum, id. 2, 597; 1081: ac silvestres cursus lustrationesque, Cic. Tusc. 5, 27, 79.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
montivagus adj.
mons+VAG-, wandering over mountains : cursūs.
Origins
- Proto-Indo-European*men-
- Proto-Indo-European*móntis
- Proto-Italic*monts
- Latinmontivagus
Latin vagus Latin montivagus From mōns (“mountain”) + vagus (“wandering”).