LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mōnstruōsus

mōnstruōsus (feminine mōnstruōsa, neuter mōnstruōsum)
Classical[mõː.struˈoː.sʊs]Ecclesiastical[mon.struˈɔː.s̬us]
mōnstrōsus

Meaning

  1. adjectivestrange, preternatural, monstrous

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemōnstruōsusmōnstruōsa
mōnstrōsa
mōnstruōsum
mōnstrōsum
genitivemōnstruōsī
mōnstrōsī
mōnstruōsae
mōnstrōsae
mōnstruōsī
mōnstrōsī
dativemōnstruōsō
mōnstrōsō
mōnstruōsae
mōnstrōsae
mōnstruōsō
mōnstrōsō
accusativemōnstruōsum
mōnstrōsum
mōnstruōsam
mōnstrōsam
mōnstruōsum
mōnstrōsum
ablativemōnstruōsō
mōnstrōsō
mōnstruōsā
mōnstrōsā
mōnstruōsō
mōnstrōsō
vocativemōnstruōse
mōnstrōse
mōnstruōsa
mōnstrōsa
mōnstruōsum
mōnstrōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemōnstruōsī
mōnstrōsī
mōnstruōsae
mōnstrōsae
mōnstruōsa
mōnstrōsa
genitivemōnstruōsōrum
mōnstrōsōrum
mōnstruōsārum
mōnstrōsārum
mōnstruōsōrum
mōnstrōsōrum
dativemōnstruōsīs
mōnstrōsīs
mōnstruōsīs
mōnstrōsīs
mōnstruōsīs
mōnstrōsīs
accusativemōnstruōsōs
mōnstrōsōs
mōnstruōsās
mōnstrōsās
mōnstruōsa
mōnstrōsa
ablativemōnstruōsīs
mōnstrōsīs
mōnstruōsīs
mōnstrōsīs
mōnstruōsīs
mōnstrōsīs
vocativemōnstruōsī
mōnstrōsī
mōnstruōsae
mōnstrōsae
mōnstruōsa
mōnstrōsa

monstrŭōsus (post-class. mon-strōsus), a, um, adj. monstrum,
I. strange, preternatural, monstrous (class.): monstruosissima bestia, of the ape, Cic. Div. 2, 32, 69: hominum partus monstrosi, Luc. 1, 557: ferculum longe monstruosius, Petr. 69: scriptis monstruosus, Suet. Gram. 15: libidines, unnatural, id. Calig. 16: mulier si monstrosum aliquid aut prodigiosum enixa sit, Paul. Sent. 4, 9, 3 (but in Cic. Fin. 1, 18, 61, instead of monstrosi the correct reading seems to be morosi; so B. and K.; v. Madv. ad h. l.).—Hence, * adv.: monstrŭōsē (monstrōsē), strangely, unnaturally, monstrously: cogitare, Cic. Div. 2, 71, 146.

Origins

  1. Proto-Indo-European*men-
  2. Proto-Indo-European*monéyeti
  3. Proto-Italic*man-eje-
  4. Proto-Italic*moneō
  5. Proto-Italic*monestrom
  6. Latinmōnstruōsus

Latin -ōsus Latin mōnstruōsus From mōnstrum (“portent, monstrosity”) + -ōsus (“full of”, suffix forming an augmentative adjective).

Descendants
  • Englishmonstrous
  • Frenchmonstrueux
  • Italianmostruoso
  • Portuguesemonstruoso
  • Romanianmonstruos
  • Spanishmonstruoso
  • Asturianmonstruosu
  • Galicianmonstruoso

Quick answers

What does mōnstruōsus mean in Latin?
mōnstruōsus, a adjective, means “strange, preternatural, monstrous”.
How do you pronounce mōnstruōsus?
In classical Latin, [mõː.struˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [mon.struˈɔː.s̬us].
Where does mōnstruōsus come from?
Proto-Indo-European *men- → Proto-Indo-European *monéyeti → Proto-Italic *man-eje- → Proto-Italic *moneō → Proto-Italic *monestrom → Latin mōnstruōsus.