LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

mōnstrātiō

mōnstrātiō f (genitive mōnstrātiōnis)
Classical[mõːˈstraː.ti.oː]Ecclesiastical[monˈstrat.t͡si.o]

Meaning

  1. raredirection, guidance, indication, hint

Declension

declension
formsingularplural
nominativemōnstrātiōmōnstrātiōnēs
genitivemōnstrātiōnismōnstrātiōnum
dativemōnstrātiōnīmōnstrātiōnibus
accusativemōnstrātiōnemmōnstrātiōnēs
ablativemōnstrātiōnemōnstrātiōnibus
vocativemōnstrātiōmōnstrātiōnēs

monstrātĭo, ōnis, f. id.,
I. a showing, direction (only in Terence and Vitruv.): defessus sum ambulando: ut, Syre, te cum tuā Monstratione magnus perdat Juppiter, direction, Ter. Ad. 4, 6, 1: solers et expedita monstratio, indication, hint, Vitr. 6, 1, 12.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mōnstrātiō From mōnstrō (“to show, indicate”) + -tiō.

Quick answers

What does mōnstrātiō mean in Latin?
mōnstrātiō, a noun, means “direction, guidance, indication, hint”.
What is the genitive of mōnstrātiō?
The genitive singular is mōnstrātiōnis. mōnstrātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce mōnstrātiō?
In classical Latin, [mõːˈstraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [monˈstrat.t͡si.o].