LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

mītigātiō

mītigātiō f (genitive mītigātiōnis)
Classical[miː.tɪˈɡaː.ti.oː]Ecclesiastical[mi.tiˈɡat.t͡si.o]

Meaning

  1. softening, soothing
  2. mitigating, mitigation

Declension

declension
formsingularplural
nominativemītigātiōmītigātiōnēs
genitivemītigātiōnismītigātiōnum
dativemītigātiōnīmītigātiōnibus
accusativemītigātiōnemmītigātiōnēs
ablativemītigātiōnemītigātiōnibus
vocativemītigātiōmītigātiōnēs

mītĭgātĭo, ōnis, f. mitigo,
I. a soothing, mitigating, mitigation (rare but class.), Cic. de Or. 3, 30, 118: multis mitigationibus lenire, Auct. Her. 4, 37, 49: quae non indiget mitigationis, id. ib. 4, 37, 50: si est lingua curationis, est et mitigationis, Vulg. Sir. 36, 25.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mītigātiō From mītigātus (“softened, pacified”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanmitigació
  • Englishmitigation
  • Frenchmitigation
  • Italianmitigazione
  • Portuguesemitigação
  • Romanianmitigație
  • Spanishmitigación
  • Galicianmitigación

Quick answers

What does mītigātiō mean in Latin?
mītigātiō, a noun, means “softening, soothing; mitigating, mitigation”.
What is the genitive of mītigātiō?
The genitive singular is mītigātiōnis. mītigātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce mītigātiō?
In classical Latin, [miː.tɪˈɡaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [mi.tiˈɡat.t͡si.o].