LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

misereō

misereō (present infinitive miserēre, perfect active miseruī, supine miseritum)
Classical[mɪˈsɛ.re.oː]Ecclesiastical[miˈs̬ɛː.re.o]

Meaning

  1. to lament, bewail or deplore
  2. to pity or feel sorry for

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Misereri · Miserari · Miseret me

Misereri means to feel pity in the heart, to compassionate, like ἐλεεῖν; whereas miserari, to express pity in words, to commiserate, like οἰκτείρειν. For the German word erbarmen, to show pity by actions, the Latins have no separate word. 2. By misereor tui, pity is represented as an act of the free-will, and thereby the noble nature of the compassionate is depicted; whereas by miseret me tui, pity is represented as a suffering, which cannot be resisted, whereby all moral merit is taken away, and the greatness of another’s misfortune more strongly expressed. Miserere is a causative, like οἰκτίζειν. (ii. 171.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.misereōmiserēbammiserēbōmiseruīmiseruerammiseruerō
2nd sg.miserēsmiserēbāsmiserēbismiseruistīmiseruerāsmiserueris
3rd sg.miseretmiserēbatmiserēbitmiseruitmiserueratmiseruerit
1st pl.miserēmusmiserēbāmusmiserēbimusmiseruimusmiseruerāmusmiseruerimus
2nd pl.miserētismiserēbātismiserēbitismiseruistismiseruerātismiserueritis
3rd pl.miserentmiserēbantmiserēbuntmiseruērunt
miseruēre
miseruerantmiseruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.misereammiserēremmiseruerimmiseruissem
2nd sg.misereāsmiserērēsmiseruerīsmiseruissēs
3rd sg.misereatmiserēretmiserueritmiseruisset
1st pl.misereāmusmiserērēmusmiseruerīmusmiseruissēmus
2nd pl.misereātismiserērētismiseruerītismiseruissētis
3rd pl.misereantmiserērentmiseruerintmiseruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.misereormiserēbarmiserēbor
2nd sg.miserēris
miserēre
miserēbāris
miserēbāre
miserēberis
miserēbere
3rd sg.miserēturmiserēbāturmiserēbitur
1st pl.miserēmurmiserēbāmurmiserēbimur
2nd pl.miserēminīmiserēbāminīmiserēbiminī
3rd pl.miserenturmiserēbanturmiserēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.miserearmiserērer
2nd sg.misereāris
misereāre
miserērēris
miserērēre
3rd sg.misereāturmiserērētur
1st pl.misereāmurmiserērēmur
2nd pl.misereāminīmiserērēminī
3rd pl.misereanturmiserērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.miserēmiserēre
pres. 2nd pl.miserētemiserēminī
fut. 2nd sg.miserētōmiserētor
fut. 3rd sg.miserētōmiserētor
fut. 2nd pl.miserētōte—
fut. 3rd pl.miserentōmiserentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemiserēremiserērī
miserērier
perfect infinitivemiseruissemiseritum esse
future infinitivemiseritūrum essemiseritum īrī
present participlemiserēns—
perfect participle—miseritus
miserita, miseritā, miseritae, miseritam, miseritārum, miseritās, miserite, miseritī, miseritīs, miseritō, miseritōrum, miseritōs, miserta, misertā, misertae, misertam, misertārum, misertās, miserte, misertī, misertīs, misertō, misertōrum, misertōs, misertum, misertus
future participlemiseritūrus
miseritūra, miseritūrā, miseritūrae, miseritūram, miseritūrārum, miseritūrās, miseritūre, miseritūrī, miseritūrīs, miseritūrō, miseritūrōrum, miseritūrōs, miseritūrum
miserendus
miserenda, miserendā, miserendae, miserendam, miserendārum, miserendās, miserende, miserendīs, miserendōrum, miserendōs
gerundmiserendī, miserendō, miserendumsupinemiseritum, miseritū

mĭsĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. n. and mĭsĕ-rĕor, ĭtus, 2 (
I. inf. pres. misererier, Lucr. 5, 1023; ante- and post-class. part. perf. misertus for miseritus, Scip. Afric. ap. Macr. S. 2, 10; Hyg. Fab. 58), v. dep. miser, to feel pity, have compassion, to pity, compassionate, commiserate.
I. In the verb. finit. (in the act. form only ante-class.).
(a). Form misereo: piaculumst miserere nos hominum rem male gerentum, Plaut. Truc. 2, 1, 13: miserete anuis, Enn. ap. Non. 474, 30 (Trag. v. 232 Vahl.): cogebant hostes, ut misererent, id. ap. Prisc. p. 824 P.: ipse sui miseret, Lucr. 3, 881.—
(b). Form misereor (class.): miseremini sociorum, Cic. Verr. 2, 1, 28, § 72: postulat, ut sui misereantur, Auct. Her. 1, 14, 24: miserere temporis, Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 1: nescio qui nostri miseritus tandem deus, Afran. ap. Gell. 20, 6, 5: deos miseritos nominis Romani, Liv. 27, 33 fin.: cum misereri mei debent, Cic. Att. 4, 5, 2: laborum tantorum, Verg. A. 2, 143: miserere mei, miserere meorum, Ov. H. 12, 81: miserere inopum sociorum, Juv. 8, 89.—With dat.: cui Venus postea miserta est, Hyg. Fab. 58; Diom. p. 294 P. —With acc. (dub.): tot miserere animas, Grat. Cyneg. 440 (al. miserare).—Impers. pass.: ut supplicum misereatur, that we should feel pity for suppliants, Cic. Inv. 1, 30, 48.—
II. Impers.: miseret and (less freq.) miseretur me alicujus and alicujus rei, it distresses me, I feel pity or compassion for a person or thing.
(a). Form miseret: miseret me eādem formā dicitur, quā piget, poenitet, taedet, Paul. ex Fest. p. 123 Müll.: tui me miseret, mei piget, Enn. ap. Cic. Div. 1, 31, 66 (Trag. v. 82 Vahl.); cf.: quos non miseret neminis, id. ap. Fest. p. 162 Müll. (Trag. v. 174 ib.): miseret et aliorum, tui te nec miseret nec pudet, Plaut. Trin. 2, 4, 30: eorum nos miseret, Cic. Mil. 34, 92: neque te mei tergi misereret, si, etc., Plaut. Ps. 5, 2, 25: nilne te miseret, id. ib. 1, 3, 74.—
(b). Form miseretur, miseritum (misertum) est: patris me miseretur, Turp. ap. Non. 477, 15: neque me minus vestri quam mei miserebitur, L. Crassus ap. Prisc. p. 824: quando te nostrum et reipublicae miserebitur? Quadrig. ap. Gell. 20, 6, 11: cave te fratrum pro fratris salute obsecrantium misereatur, Cic. Lig. 5, 14, acc. to Prisc. p. 797 P. (Klotz, misereat): neque metui, neque tuorum liberum misereri potest, id. Verr. 2, 1, 30, § 77 Zumpt N. cr.: me ejus miseritum'st, Plaut. Trin. 2, 4, 29: quo me reipublicae maxime misertum est, Scip. Afric. ap. Macr. S. 2, 10.—With gen.: miseretur tui, Pac. ap. Non. 477, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mh₂isros?
  2. Proto-Italic*misseros
  3. Latinmisereō

Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Latin -eō Latin misereō From miser + -eō.

Descendants
  • Englishmiserere
  • Italianmiserere
  • Romanianmeserere
  • Spanishmiserere

Quick answers

What does misereō mean in Latin?
misereō, a verb, means “to lament, bewail or deplore; to pity or feel sorry for”.
What are the principal parts of misereō?
misereō, miserēre, miseruī, miseritum (second conjugation).
How do you pronounce misereō?
In classical Latin, [mɪˈsɛ.re.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈs̬ɛː.re.o].
Where does misereō come from?
Proto-Indo-European *mh₂isros? → Proto-Italic *misseros → Latin misereō.