noun · femininethird declension
miserātiō
miserātiō f (genitive miserātiōnis)
Classical[mɪ.sɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[mi.s̬eˈrat.t͡si.o]
Meaning
- pity, compassion, commiseration
Latīnē defined in Latin in our graded readers
misericordia verbīs expressamiserātiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 6
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | miserātiō | miserātiōnēs |
| genitive | miserātiōnis | miserātiōnum |
| dative | miserātiōnī | miserātiōnibus |
| accusative | miserātiōnem | miserātiōnēs |
| ablative | miserātiōne | miserātiōnibus |
| vocative | miserātiō | miserātiōnēs |
mĭsĕrātĭo, ōnis, f. miseror,
I. a pitying, pity, compassion, commiseration (class.).
I. Lit.:
cum quādam miseratione delectare, Cic. Fam. 5, 12, 5: miserationem commovere, Quint. 6, 1, 46: miseratione mens judicum permovenda, Cic. Or. 38, 131: miserationem petere, i. e. to pray for pity and forgiveness, Plin. 9, 8, 10, § 33: infantis, Just. 7, 2.—II. Transf., rhetor., a pathetic speech:
miserationibus uti, Cic. Brut. 21, 82: judicem inclinat miseratio, Quint. 4, 1, 14; 6, 1, 23; 4, 1, 27; 4, 3, 15 et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
miserātiō ōnis, f
miseror, pity, compassion, sympathy : miseratione mens iudicum permovenda: miseratio sui animos cepit, L.— A pathetic speech, appeal to compassion : miserationibus uti: partes miserationis, claims for sympathy , Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin miserātiō From miseror + -tiō.